Etappe 03 - 28/04/2026 : ATH - QUEVAUCAMPS 21km (79km)

KASTEEL VAN BELOEIL

Ik word wakker in het statige decor van  kamer “Mozart”  in dit oud herenhuis— en ja, zelfs zonder vioolconcerten heb ik hier als een prins geslapen. Geert, mijn pelgrim-collega uit Zottegem, heeft er al een halve werkdag opzitten: die is om 6 uur vertrokken richting Valenciennes. Veertig kilometer… zot zijn doet geen zeer. Ik hou het vandaag bescheiden op 21 km. We hebben tijd, en vooral: ik heb nog benen nodig voor morgen.

Het ontbijt staat al netjes klaar en ik val aan alsof ik gisteren niets gegeten heb.  Tegen 10 uur zwaait Marie-Thérèse me uit. Rugzak op, zonnebril paraat, en hop… de wijde wereld in.

Eerst nog even door het voorstedelijk landschap van Ath ploeteren, maar na een goeie 2 kilometer word ik beloond: natuur. Eindelijk. Ik volg kilometerslang het Kanaal Blaton-Aat, een indrukwekkend stukje waterbouw dat zich 22,5 km uitstrekt en via 21 sluizen een hoogteverschil van meer dan 56 meter overwint. Ooit goed voor een miljoen ton steenkool per jaar — nu dobberen er vooral plezierbootjes. Tijden veranderen… en gelukkig maar, want het is hier zalig wandelen.

In Tongre-Notre-Dame maak ik een kleine omweg naar de Basilique Notre-Dame de Tongre. Een classicistisch bouwwerk uit 1777. Straf dat dat hier al zo lang staat. Ik kijk rond en denk: “Wat zouden die muren allemaal kunnen vertellen?” Maar eerlijk… ze houden hun mond. Ik zet rustig mijn tocht verder.

Richting Beloeil verandert het landschap in zacht golvende velden waar boeren druk bezig zijn met gras maaien. Die geur… instant geluk. Even later doemt het Kasteel van Beloeil op. Ik plof neer in het gras, recht voor dat indrukwekkende decor, zon op mijn gezicht, wind in mijn haren . Lunch erbij, en ondertussen speel ik een beetje met mijn nieuw speeltje: de DJI NEO2 drone. 

Anderhalf uur later — tijd is blijkbaar optioneel vandaag — hijs ik mezelf recht. De laatste 5 kilometer voeren me door het gigantische bos rond het kasteel. Schaduw, stilte, en af en toe een tak die verdacht veel klinkt als een wild beest. Ik word even staand gehouden door een boswachter met de vraag of ik tijdens mijn wandeling geen dood everzwijn heb zien liggen ….. hmmmmm, neen mevrouw.

In Quevaucamps probeer ik nog snel een stempel te scoren in de kerk… maar den pastoor is blijkbaar ook op wandel. Of op café. Wie zal het zeggen.

Rond 17 uur bereik ik mijn bestemming. Monique en Robert staan me al op te wachten — en nog beter: er verschijnt meteen een lokaal biertje in mijn hand. Silly Rouge, 8 graden puur geluk. Schol!

Na een verfrissende douche, een stevige maaltijd en een gezellige babbel besef ik het weer: meer moet dat echt niet zijn.

De zon heeft vandaag haar best gedaan, en ik hoop dat ze dat morgen opnieuw doet. Ik ben er alleszins klaar voor.

Tot morgen 🚶‍♂️🍻