ETAPPE 15 - 12/05/2026: SAINT AMAND SUR FION - COURDEMANGES 23km (373km)

MET NIELS OP ONS STALEN ROS

Ontbijten smaakt altijd beter in goed gezelschap. De baguette met confituur gaat vlot binnen terwijl Fred en Dirk, mijn onverwachte bezoekers, al vol ongeduld zitten te wachten op vertrek 😉 Om 09.45 uur staan we in de startblokken. Zij zullen me nog de eerste kilometers vergezellen. Eerst nemen we afscheid van de uiterst sympathieke, gastvrije en guitige uitbater van B&B La Cour en Bas: Sylvain Lanfroy. Niet alleen runt hij hier met zichtbaar plezier zijn charmante verblijf, hij is ook burgemeester van het dorp én voorzitter van de omliggende veertig gemeenten die hij vertegenwoordigt. Een man met een groot hart én een indrukwekkend engagement.

Onder een aarzelende ochtendzon, die haar eerste stralen moeizaam door het wolkendek priemt, trekken we op pad. Voor we de velden induiken, brengen we nog een kort bezoek aan de lokale kerk. Opvallend hoe imposant die hier zijn in vergelijking met onze Belgische kerken. Daarna gaat het opnieuw tussen de open velden en glooiende heuvels door.

Boven op een van die eerste heuvelruggen komt het moment van afscheid. Ik trek verder richting Courdemanges, terwijl Fred en Dirk koers zetten naar Begijnendijk — al zullen ze eerst nog halt houden in de Champagnestreek. Vrienden, bedankt voor het fijne bezoek. Vanaf nu stap ik weer alleen verder. Maar zoals het mooie gezegde luidt: wie alleen kan zijn, is nooit eenzaam. En zo voelt het ook.

Net voor Vitry-le-François sluit ik opnieuw aan op het Canal latéral à la Marne. Dit kanaal van 67 kilometer, met zijn 15 sluizen, loopt van hier tot bij Épernay en wordt vandaag enkel nog gebruikt voor pleziervaart. Het kalme water en de lange jaagpaden zorgen meteen weer voor die typische rust die een kanaal met zich meebrengt.

Onderweg ontmoet ik twee fietsers uit Roeselare: Fries en Ward. Ze zijn onderweg naar de Bourgogne en hebben er al een stevig schema opzitten. Sinds zondag rijden ze elke dag zo’n 130 kilometer op eigen kracht. Donderdag hopen ze hun bestemming te bereiken. Maar hun tocht heeft een bijzondere reden. Ze trekken naar Bourgogne om de as uit te strooien van hun veel te vroeg overleden vriend Niels. ‘Met Niels op ons stalen Ros’ staat er gedrukt op hun T-Shirts.

Niels stierf op amper 41-jarige leeftijd aan longkanker, na een strijd van vijf jaar. Een niet-roker, een sportieve fietser, iemand die hield van het leven en van de Bourgondische wijngaarden waar hij zo graag kwam. Daarom willen zijn vrienden hem daar een laatste rustplaats geven. Het zet je toch aan het denken. Hoe oneerlijk kan het leven soms zijn? Gezondheid blijft ons kostbaarste bezit, en sommigen krijgen daarin zo weinig geluk. Mijn gedachten gaan  uit naar mensen die mij genegen zijn en die zelf tegen die vreselijke ziekte vechten. Veel moed en kracht aan hen allemaal.

Ik stap verder langs kleine gehuchten als Blacy, Glannes en Huiron. Na enkele kilometers langs het spoor bereik ik uiteindelijk Ferme du Mont Morêt, een camping diep verscholen in het bos. Een bijzondere plek, bevolkt door Nederlandse gezinnen die ervoor kiezen hun kinderen zelf onderwijs te geven in plaats van ze naar school te sturen. Het geheel heeft iets van een vrolijke sekte uit de jaren zestig — ontspannen, alternatief en gemoedelijk.

Soit, het eten smaakt prima en de tent die ik krijg toegewezen is meer dan degelijk. Alleen de temperatuur beslist er anders over: het koelt stevig af. Met muts op het hoofd, donsjasje aan en twee paar sokken kruip ik zo snel mogelijk onder de wol. Buiten wijst de thermometer amper vijf graden aan.

Het kan niet elke dag pure luxe zijn.

Tot morgen.

DA: 23
HM: 177
DM: 162
Tot DA: 373