Etappe 04 - 29/04/2026 : QUEVAUCAMPS-SEBOURG 30KM (108km)

DE GRENS OVER

Een grote zwarte bromvlieg heeft het op mij gemunt. Zeven moordaanslagen later zoemt dat koppig beest nog altijd vrolijk rond. Ik geef het op, prop mijn oordoppen in en draai me om. Binnen de kortste keren glijd ik weg richting dromenland. Adieu, bromvlieg — vandaag win jij.

Wanneer ik wakker word, hoor ik Monique al rommelen in de keuken. Een warme bakgeur kruipt mijn neus binnen en maakt me meteen hongerig. Even later zit ik aan tafel voor een ontbijt om u tegen te zeggen: pannenkoeken met bruine suiker, brood met kaas en zelfgemaakte confituur, verse appelsap van eigen kweek… en fruit in overvloed. Dit is puur geluk in de ochtend.

Ik stel snel mijn picknick samen, klaar voor vertrek. Twee welgemikte kussen voor Monique, een “au revoir” voor Robert, en ik ben weg.

Ik verlaat Quevaucamps via een wirwar van kleine weggetjes en volg een oude spoorlijn richting het kanaal Pommeroeul-Antoing. Dat kanaal van 26 kilometer houdt me een tijdje gezelschap. Saai? Geen sprake van. De rust en de schoonheid van het water werken bijna meditatief. Zalig gewoon.

Daarna steek ik de moerassen van Harchies over, een uitgestrekt natuurgebied van zo’n 550 hectare in de vallei van de Hene. Geen onbekend terrein voor mij — een paar maanden geleden wandelde ik hier ook al. Toch blijft het indruk maken.

Onderweg raak ik aan de praat met Nazario, een jonge kerel met Italiaanse roots. Hij vertelt trots dat hij genoemd is naar een heilige wiens naamdag op 28 juli valt. Wanneer hij hoort dat ik te voet naar Rome trek, kijkt hij me aan alsof hij een geest ziet. “Te voet naar Rome?!?” roept hij uit, terwijl hij zijn hoofd schudt. Ja ja… de zotten zijn de wereld nog niet uit.

Via Hensies — waar ik mijn picknick opeet aan de kerk — trek ik verder naar Quiévrain. Daar steek ik de grens over. Wat meteen opvalt: tientallen tabakswinkels aan Belgische kant. Zijn sigaretten hier echt zoveel goedkoper?

En dan dat leuke detail: steek je de grens over, dan verandert QUIEVRAIN plots in QUIEVRECHAIN. Alsof ze het expres doen om mensen te verwarren.

In Marchipont hou ik halt bij de kerk. Blijkbaar een must voor elke zichzelf respecterende pelgrim. In het Sint-Niklaaskerkje uit 1717 staat een prachtig 16e-eeuws Jacobusbeeld. Buiten spot ik zelfs mijn eerste koperen schelp in het voetpad. Maar daar heb ik weinig mee — mijn pad leidt naar Italië, niet naar Spanje.

Vanaf hier gaat het in een rotvaart richting Sebourg, een charmant, rustig dorpje. Aan de kerk lonkt een gezellige brasserie met een uitnodigend terras. De verleiding wint. Ik plof neer op een stoel en geniet van een frisse “Bon Secours”. Santé!

Nog twee kilometer en ik bereik mijn eindbestemming. Fabrice en Marie staan me al op te wachten. “Fijn om je terug te zien,” zeggen ze. Ik voel me meteen welkom.

We eten samen van een heerlijke, zelfgemaakte lasagne en praten gezellig over koeien en kalveren — het leven zoals het is.

Daarna trek ik me terug in mijn slaapvertrek. Ik strek me languit op een heerlijk bed.

Slaapwel.