Etappe gesponsord door
BAERT BART - NIEUWPOORT
EEN PITTIGE WANDELING IN DIE MOOIE APENNIJNEN
Een zelfgemaakt ontbijtje in de ostello, dat smaakt altijd beter dan het hoort te doen. En voor ik het goed en wel besef, ben ik al weg. Nog maar twee straten verder en het gaat meteen stevig omhoog. De Apennijnen wachten niet.
De eerste klim richting de Monte della Croce (224 m) zet meteen de toon. Ongeveer twee kilometer stijgen en ik zit er direct middenin. De vallei van de Taro zakt langzaam onder me weg en het landschap opent zich stap voor stap. Voor ik het weet, ben ik omringd door de golvende heuvels van de Apennijnen.
Boven is het even stil. Geen spektakel, gewoon ruimte. Ik sta even te kijken en laat het landschap het werk doen.
Niet veel later kruis ik een andere wandelaar. Hij is vertrokken in Rome en onderweg naar Santiago de Compostela. 40 tot 50 kilometer per dag. …. 13 wandeluren per dag. Ik moet er even om lachen—er bestaan dus inderdaad nog zottere mensen dan ik.
Ik wandel verder door een glooiend landschap dat blijft bewegen. Af en toe asfalt, bijna zonder verkeer, en dan plots weer een afslag het groen in. Het voelt alsof ik telkens opnieuw een andere wereld binnenstap.
Ik passeer dorpjes met namen als Sivizzano, Bardone en Terenzo. In Terenzo neem ik even pauze. Ik eet iets kleins en vul mijn waterzak bij aan de fontein. Hier drink ik gemakkelijk 4 tot 6 liter per dag, en toch heb ik nog dorst.
Na de pauze zet ik stevig door. Ik steek de omgeving van de Monte Cassio over en passeer het Castello di Casola (748 m). Het pad gaat op en af door rustige bossen van beuk en den. Er lijkt geen einde te komen aan het stijgen en dalen.😅😅
Een bord vertelt me dat Cassio nog 4,7 km is. Berceto, mijn voorziene eindpunt voor vandaag, ligt nog verder, maar ergens onderweg besluit ik dat Cassio genoeg is voor vandaag. Het plan schuift vanzelf mee met de benen.
Een uur later kom ik aan in Cassio. Ik regel nog snel een ostello en zak daarna neer op het enige terras dat het dorp rijk is. De frisdrank gaat naar binnen alsof ik er weken op heb gewacht. Ik laat de dag gewoon gebeuren.
Ik heb 24 km in de benen en 1159 hoogtemeters gedaan. Het is goed geweest.
Cassio is een oud bergdorp in de Apennijnen van Parma. Door de ligging langs de Via Francigena was het eeuwenlang een doorgangsplaats voor reizigers en pelgrims richting Rome. Dat voel je nog altijd in de sfeer van het dorp.
De natuur rondom is dicht en rustig: beuken- en kastanjebossen, diepe valleien en stille paden. Hier kom je vooral wandelaars tegen, geen drukte.
Later op de avond ga ik opnieuw naar het terras en eet ik ravioli met spinazie en kaassaus. De regen zet in en zorgt voor frisse, zuivere lucht en aangename temperaturen.
Ik weet al hoe mijn nacht eruit gaat zien: stil, fris en diep slapen.
Tot morgen voor nog een dagje klimwerk hier in de Apennijnen
Reactie plaatsen
Reacties
Prachtige foto’s…mooie zichten….het einde nadert
Groetjes
Muttie
Jawadde Bert,ge blijft moedig doorstappen man. Dat je na 24 km én die 1159 hoogtemeters het voor bekeken houdt,is een slimme keuze. Je moet de Apenijnen trouwens ook nog helemaal over. Maar jij gaat dat kunnen. Met jou enthousiasme, doorzettingsvermogen, de Italiaanse zon( hopelijk niet té warm) en die gastvrije mensen, goede nachtrust,...ga je steeds terug opgeladen worden om de volgende etappe aan te vatten!! En het thuisfront volgt jou ook... Hoe zit het trouwens met jou schoenen? Nog niet teveel versleten met die asfalt?
Grts
Jaja t is gedaan met platte baantjes ..hupla direct wa kuitenbijters! t is gene kattepis daar hé in Italië.. maar ge krijgt er weer mooie postkaart zichten voor in de plaats en dan komt ge ne gelijkgestemde zot tegen😂😂 maar 40a50km per dag 😱😱 .. en da schoon houten beeld van diene kruisvaarder. 🤩 pak mij da eens mee jong 😂 maar alé.. zoals je zelf aangeeft beter wa inkorten en vroeger stoppen.. goe da ge weet wanneer t genoeg is.. het terrasje roept! 😁 geniet van een fijne rustige avond en slopwel Bertjen!