DE ZEEEEEE

Ik laat de stad achter terwijl ze haar roes nog ligt uit te slapen na een uitbundige feestnacht. Wat hebben ze er een kabaal gemaakt! Een paar keer schoot ik wakker, maar gelukkig viel ik telkens even snel weer in slaap.

Vanuit Aulla steek ik de brug over en nauwelijks ben ik de stad uit of de weg schiet stevig omhoog. Goedemorgen, benen! Gelukkig is het nog vroeg en voelen ze nog fris aan. De klim gaat vlot en al snel wandel ik opnieuw door uitgestrekte bossen. Sommige paden zijn nauwelijks nog paden te noemen: ongelijke rotsen, boomwortels en losse stenen maken elke stap een kleine uitdaging. Intussen klimt ook de temperatuur gestaag omhoog. Gelukkig zorgen de bomen voor de nodige schaduw.

Boven op de eerste heuvel wacht een onverwachte verrassing. Daar ontmoet ik Omero, een jonge kerel die in Aulla een pelgrimsherberg uitbaat. Bijna elke ochtend rijdt hij naar deze plek om voorbijtrekkende pelgrims een hart onder de riem te steken. Op een bank heeft hij een tafellaken uitgespreid met koffie, fris water, fruit en boterhammen met pindakaas en confituur. Simpel, maar heerlijk. Het is een prachtig gebaar dat volledig uit sympathie voor de pelgrims gebeurt. We slaan een gezellige babbel en daarna trek ik, met hernieuwde energie, weer verder.

De route slingert zich opnieuw over die typische ezelspaadjes, bezaaid met ongelijke rotsstenen. Boven op de heuvel steek ik de Quattro Strade over en dan gebeurt het... Daar ligt ze. In de verte schittert de Middellandse Zee. Wat een uitzicht! Ik blijf even staan genieten. Alleen jammer dat ze nog niet wat dichterbij ligt, want een frisse duik zou op dit moment meer dan welkom zijn.

Voorzichtig daal ik af richting Ponzano Superiore, zo'n typisch Italiaans dorpje waar de tijd precies is blijven stilstaan. In een smal steegje ontdek ik een piepklein barretje, uitgebaat door de goedlachse Oscaro. Zijn terras? Gewoon datzelfde steegje, tussen de oude huizen. En net dat maakt het zo charmant. Enkele dorpsbewoners zitten er rustig te keuvelen. Ik raak aan de praat met een jonge vrouw die zelf ooit naar Compostela stapte. De verhalen vliegen over tafel en voor ik het weet ben ik alweer veel langer gebleven dan gepland.

Maar de kilometers wachten niet. Tijd om opnieuw de rugzak aan te gespen. Alsof de Via Francigena me nog een laatste verrassing wil geven, blijkt de brug over de rivier afgesloten wegens werkzaamheden. Gevolg: een gratis ommetje van een tweetal kilometer. Ach ja... ook dat hoort erbij.

Aan de gîte aangekomen duiken even later ook de twee Italiaanse dames met hun niet te missen enerverende schetterstemmen op. Alsof dat nog niet genoeg leven in de brouwerij brengt, arriveert ook nog een derde Italiaanse pelgrim. Het belooft alweer een gezellige avond te worden.

Na een verkwikkende douche schuif ik aan in een lokaal restaurantje, waar ik me tegoed doe aan heerlijke streekgerechten. De dag sluit ik af zoals het hoort: met een lekker glas lokaal wit wijntje.

En terwijl ik nog eens terugdenk aan dat eerste zicht op de zee, besef ik opnieuw waarom ik deze tocht zo graag maak. Elke dag brengt nieuwe ontmoetingen, onverwachte verrassingen en uitzichten die alle inspanningen meer dan waard zijn.

Voilà... meer moet dat niet zijn.