Etappe gesponsord door
SURMONT GRETA & GEERT - ZERKEGEM
De weg naar Galleno
Om 6.00 uur zitten we gezellig samen aan de ontbijttafel. Die is met veel zorg klaargezet door de drie vrijwilligers. Je moet het toch maar doen: je vrije tijd belangeloos besteden aan de opvang van pelgrims. Het ontbijt is eenvoudig, maar lekker, en vooral met veel warmte geserveerd.
De eerste kilometers wandel ik boven op de indrukwekkende stadsmuren van Lucca. Deze brede, met bomen omzoomde promenade vormt een autovrije wandel- en fietsroute van ongeveer 4,2 kilometer en biedt prachtige uitzichten over de stad en haar omgeving. Een mooiere manier om Lucca uit te zwaaien bestaat bijna niet. Via Porta Elisa verlaat ik de stad definitief.
De etappe zelf is grotendeels vlak. Ze voert me langs drukke verkeerswegen, afgewisseld met rustige paden die er parallel aan lopen. Niet de mooiste wandeling van de Via Francigena, maar ook zulke dagen horen erbij.
In Capannori houd ik voor het eerst halt voor een tweede ontbijt. De inmiddels verplichte ontbijtkoeken en een stevige koffie verdwijnen met veel plezier naar binnen. Daarna gaat het opnieuw richting Rome.
Even voorbij Porcari wandel ik door een klein industrieterrein. Vanuit de cabine van een vrachtwagen zwaait een chauffeur naar me. Stefano, afkomstig uit Milaan en een vurige supporter van onze Romelu Lukaku, stapt uit en biedt me spontaan een fris flesje water aan. Zo eenvoudig kan vriendelijkheid zijn. Na een gezellige babbel wens ik hem een goede rit en trek ik weer verder. De zon laat zich ondertussen opnieuw nadrukkelijk voelen. Het belooft alweer een warme dag te worden.
Net voorbij het kerkhof van Badia Pozzeveri kom ik langs een klein herdenkingsplaatje voor Cor Vanlaer, een Antwerpenaar die hier in 2015, op 74-jarige leeftijd, tijdens zijn tocht naar Rome onwel werd en overleed. Volgens de informatie die ik later terugvind, was hij een sportieveling en jarenlang nauw verbonden aan Koninklijke Berchem Sport. Zo'n eenvoudig gedenkteken langs het pad doet je toch even stilstaan. Het leven kan in een oogwenk veranderen.
Onwillekeurig dwalen mijn gedachten af naar juf Ilse, die ons afgelopen zondag totaal onverwacht op amper 62-jarige leeftijd heeft verlaten. Het voelt oneerlijk. Sommige momenten onderweg brengen meer dan alleen kilometers; ze zetten je ook aan het denken.
Mijmerend bereik ik Altopascio, waar ik neerstrijk bij bistro Carpe Diem. Alleen al de naam roept mooie herinneringen op. Carpe Diem was immers de levensspreuk van mijn vader, Germain zaliger. Met hem in gedachten geniet ik van een heerlijk broodje en een paar sappige nectarines als dessert. Ondertussen breken de marktkramers hun standen af na de wekelijkse dorpsmarkt. Het dagelijkse leven gaat gewoon verder.
Na een lange rustpauze zet ik de laatste kilometers naar Galleno in. Bij aankomst moet ik nog een halfuurtje wachten op Don Anthony, die me met zijn aanstekelijk enthousiasme de pelgrimsherberg binnenlaat. Alleen jammer dat de koelkast het heeft begeven, waardoor er geen koud water beschikbaar is. Ach, er zijn ergere dingen.
Na een verfrissende douche kijk ik nog even naar de Tour de France. Tadej Pogačar oogt alweer indrukwekkend sterk. Als je het mij vraagt, lijkt de Tour nu al in een beslissende plooi te liggen.
Daarna wandel ik nog even het dorp in voor een welverdiende pizza. De perfecte afsluiter van een dag waarop niet de landschappen, maar vooral de ontmoetingen en de herinneringen de meeste indruk hebben nagelaten.
En dan... richting dromenland. Morgen loopt de wekker opnieuw onmenselijk vroeg af. 🙉 Dat is tenminste het plan.
Reactie plaatsen
Reacties