Etappe gesponsord door
VAN DEN ABBEELE FREDDY & MICHELINE - GIJZEGEM
Op weg naar San Miniato
Om 6.00 uur zit ik al op een bankje tegenover mijn ostello. De frisse ochtendlucht van 21 graden voelt zalig aan na een veel te warme nacht op de kamer. Dat zijn van die kleine dingen waar een pelgrim gelukkig van wordt.
Voor ik vertrek, spring ik nog even binnen bij de lokale bakker. Een heerlijke crèmekoek verdwijnt zonder veel moeite naar binnen. Alsof dat nog niet genoeg is, stopt de vriendelijke verkoopster me ook nog een zakje gezouten koekjes toe. "Voor onderweg," glimlacht ze. Dat laat ik me geen twee keer zeggen.
De eerste honderden meters verlopen langs een drukke weg, maar al snel sla ik af richting de kleine gehuchten Bartoloneen Molino del Topo. Plots verandert het decor volledig. Smalle bospaadjes slingeren door het groen, langs enkele vijvertjes waar de ochtendrust nog onaangeroerd lijkt. Op dit uur is wandelen puur genieten.
In Ponte a Cappiano gun ik mezelf een eerste koffiestop. Haast heb ik vandaag niet; er staan amper 22 kilometer op het programma. Ik verlaat het dorp via de prachtige 16e-eeuwse Medici-brug over het kanaal Usciana, al eeuwenlang een herkenningspunt voor reizigers en pelgrims.
Daarna gaat het verder tussen de velden. Lange, onbeschutte paden brengen me naar Fucecchio, waar het tijd is voor stop nummer twee. Een lekkere panini smaakt altijd beter als je hem onderweg hebt verdiend.
De laatste kilometers zijn van een ander kaliber. De weg klimt gestaag richting San Miniato, dat trots boven op een heuvel ligt.
Maar de inspanning wordt beloond. San Miniato is een prachtig middeleeuws stadje tussen Florence en Pisa, met gezellige straatjes, historische gebouwen en schitterende uitzichten over de Toscaanse heuvels. De Rocca di Federico IItorent hoog boven alles uit en herinnert aan het rijke verleden van de stad. Daarnaast staat San Miniato wereldwijd bekend om zijn witte truffels, die hier elk najaar uitbundig gevierd worden.
Rond 13.00 uur bereik ik mijn ostello. Alleen... de deuren gaan pas om 15.00 uur open. Gelukkig ontmoet ik Georgia, een Amerikaanse studente die hier eveneens verblijft. Ze is al binnen en nodigt me spontaan uit. Zo brengen we de wachttijd al babbelend door tot de verantwoordelijke arriveert om me officieel in te schrijven. Opnieuw zo'n fijne ontmoeting die een pelgrimstocht extra kleur geeft.
Na een welverdiende siësta trek ik nog even de stad in om wat rond te kuieren en mijn motor van nieuwe brandstof te voorzien.
En straks? Dan is het tijd om een beetje te supporteren voor die rode mannekes. ⚽🍻
Tot morgen! 🚶🇮🇹
Reactie plaatsen
Reacties