Toscaanse heuvels, airco en een bord pasta

Blijkbaar heb ik vannacht geslapen in de kamer van zuster Agnese, althans als ik het bordje aan mijn kamerdeur mag geloven. Zelf ben ik haar helaas niet tegengekomen. 😜 De zusters van Parrocchia San Martino doen er werkelijk alles aan om passerende pelgrims in de watten te leggen. Mooie, verzorgde kamers, een keuken vol lekkers voor de hongerige wandelaar en vooral een warme gastvrijheid. Meer heeft een mens onderweg eigenlijk niet nodig. Na een vriendelijk "arrivederci" aan de zuster van dienst trek ik opnieuw op pad.

Siena ontwaakt stilaan wanneer ik de stad verlaat. De route voert me langs het voormalige Ospedale Psichiatrico — gelukkig alleen langs de buitenkant, want opgesloten hebben ze me er niet. 😄 Via een van de historische stadspoorten neem ik afscheid van deze prachtige stad, die zonder twijfel een bezoek waard is.

De eerste kilometers zijn eerlijk gezegd niet de leukste. Langs een drukke weg en door een industriezone bereik ik Isola d'Arbia, waar ik meteen halt houd aan het eerste beste barretje. Tijd voor een klein ontbijt én drie videogesprekken met het thuisfront. Altijd fijn om de stemmen van thuis even te horen.

Daarna activeer ik opnieuw mijn trouwe Lowa Renegades en verdwijnen de minder mooie kilometers meteen uit het geheugen. Vanaf hier begint opnieuw het Toscane waarvoor je naar Italië komt: lange grindwegen, zacht golvende heuvels, eindeloze vergezichten en een landschap dat blijft imponeren. Schaduw is er nauwelijks, waardoor de zon stevig haar best doet. Gelukkig zorgt een gezellige babbel met mijn vrienden van Levensvreugde Aalst voor de nodige afleiding. Fijn om te horen dat alles daar zijn gewone gangetje gaat.

Rond twee uur in de namiddag bereik ik Ponte d'Arbia. Vandaag geen gedeelde slaapzaal, maar een privékamer... mét airco. Tedju, wat kan een mens daar gelukkig van worden na een warme wandeldag! Daarna nestel ik me voor de televisie om de Tour de France te volgen, waar Pogacar opnieuw laat zien waarom hij momenteel de sterkste renner van het peloton is.

Tegen de avond schuif ik aan in het enige restaurantje van het dorp, uitgebaat door twee charmante lokale dames. Een heerlijke pasta, een frisse drank en de batterijen zijn weer helemaal opgeladen.

Morgen wordt opnieuw een warme dag, dus vroeg vertrekken is de boodschap. Een slaapplek heb ik voorlopig nog niet gevonden, maar dat komt onderweg ongetwijfeld weer in orde. Dat is ondertussen een beetje de charme van deze pelgrimstocht.

Tot morgen!