EEN PITTIGE WANDELING DOOR DE TOSCAANSE HEUVELS

Even nog terug naar gisteravond. Op aanraden van de vriendelijke dame van het toeristenbureau ga ik eten in Ristorante La Torre, net buiten het centrum. Voor de zachte prijs van 18 euro krijg ik een echt pelgrimsmenu voorgeschoteld: een heerlijke tagliatelle al ragù, gevolgd door ribbetjes met frietjes. Water en een biertje zijn inbegrepen. Met een goed gevulde maag kruip ik tevreden mijn bed in. 😅

De start wordt gegeven om 6.15 uur af. Volgens de planning wordt het een pittige etappe, dus vroeg vertrekken is de boodschap. En eerlijk? Wandelen in de vroege uurtjes heeft toch iets magisch. De frisse lucht, de opkomende zon die de Toscaanse heuvels langzaam in een gouden gloed zet... dat zijn momenten die je niet snel vergeet.

De eerste kilometers brengen me naar het gehucht Vignoni. Een echt dorp kun je het nauwelijks noemen: een handvol huizen en een oude kasteeltoren die samen de heuvel bewaken. Van daaruit gaat het stevig bergaf, met hellingen tot 15%, richting Bagno Vignoni.

Dat charmante dorpje is vooral bekend om zijn indrukwekkende thermale bassin midden op het dorpsplein. Al sinds de Romeinse tijd wordt het gevoed door een warme bron en eeuwenlang komen mensen hier genieten van de geneeskrachtige baden. Ik houd het vandaag bij een terrasje, een koffie americano en de ondertussen onmisbare koffiekoeken. Baden zit er niet in... de kilometers wandelen zichzelf niet.😉

Vanaf Bagno Vignoni begint het echte werk. De weg kronkelt eindeloos door de Toscaanse heuvels, met voortdurend klimmen en dalen. Mijn kuiten beginnen voorzichtig te protesteren en maken duidelijk dat vandaag allesbehalve een rustdag is. Maar telkens ik boven kom, word ik beloond met panorama's waar je uren naar kunt blijven kijken. Die glooiende heuvels, de cipressen, de goudgele velden... Toscane blijft een plaatje.

Halverwege de etappe kom ik boven op een heuvel een klein paradijsje voor pelgrims tegen. Naast een waterfontein is een rusthoek ingericht met stoeltjes, koffie en kleine versnaperingen. Zo'n onverwacht gebaar doet echt deugd. Ik vul mijn waterflessen bij, geef de innerlijke mens nieuwe brandstof en laat mijn benen even genieten van de rust.

Niet veel later komen ook Ruben en Gabriel, de twee leerkrachten uit Tienen, aangestapt. Straf toch... zij zijn pas rond acht uur vertrokken en staan hier nu al. Dat zijn duidelijk geen treuzelaars zoals ik. 🙉

Ondertussen staat de zon alweer hoog aan de hemel en loopt de temperatuur stevig op. Het wordt dorstig weer. Gelukkig kan ik bij Agriturismo Podere San Giorgio een ijskoud isotoon drankje en een fles water kopen. Dat smaakt ongelooflijk. Ruben en Gabriel genieten er eveneens zichtbaar van.

Naast de agriturismo lonkt een zwembad met helderblauw water. Het ziet er ontzettend verleidelijk uit, maar ik houd me sterk. Er moeten nog een kleine acht kilometer worden afgelegd.😉

Of beter gezegd... nog acht stevige kilometers.

De laatste zes à zeven kilometer richting Radicofani gaan onafgebroken bergop, langs een drukke verkeersweg vol haarspeldbochten. Na elke bocht denk ik: nu zal ik er wel zijn. Maar telkens verschijnt er gewoon weer een nieuwe bocht. En nog één. En nog één. Puffen, zweten en blijven stappen. Uiteindelijk duikt Radicofani eindelijk op. Wat ben ik blij wanneer ik het silhouet zie verschijnen.

Bij aankomst meld ik me, zoals afgesproken, aan bij het toeristenbureau. Een vriendelijke dame wijst me de weg naar mijn ostello, waar ik vannacht de kamer deel met drie Italiaanse pelgrims. Eerst nog iets gaan eten in het stadje, daarna wordt het zonder veel moeite bedtijd.

Het is zonder twijfel een stevige etappe. De cijfers spreken voor zich: 35 kilometer, 1.030 hoogtemeters en een zon die de hele dag haar uiterste best doet om het extra uitdagend te maken.

Maar wat een dag weer.

I call it a day.

Tot morgen. 🚶🇮🇹🌄