Etappe gesponsord door
DR VANWALLEGHEM DANNY - WETTEREN
DEKEYZER FRED & LINDA - BETEKOM
Isola Farnese
Na de apero van gisterenavond bij mijn Franse buren werk ik nog snel een zelfgemaakte spaghetti naar binnen. Met een goed gevulde maag kruip ik in mijn gezellige verblijf onder de wol.. Dat slaapt toch nét iets beter. De klok geeft bijna 23hr aan.
Vanmorgen hou ik het bescheiden. De restjes croques en wat brood vormen mijn ontbijt. Rond kwart over negen vind ik dat het stilaan tijd is om te vertrekken. Al moet ik toegeven... ik begin serieus te treuzelen. Alsof ik hier stiekem nog wat langer wil blijven. Maar nee, Rome lonkt. En vooral: mijn schat wacht.❤️
Ik wandel door de gezellige straatjes van Campagnano di Roma, waar het dorp al volop bruist. Daarna schiet het pad meteen stevig de hoogte in. Geen zachte opwarming vandaag. De rest van de dag trek ik opnieuw door het prachtige natuurreservaat Parco Naturale Regionale di Veio. Kilometers groen, stilte en af en toe een vogel die me eraan herinnert dat ik toch niet helemaal alleen ben. Mensen kom ik nauwelijks tegen.
Onderweg krijg ik een berichtje van mijn vrouw: ze zijn allen veilig geland in Rome. Plots voelt de afstand heel anders aan. Nog amper zo'n 45 kilometer scheiden ons. Dat maakt de laatste etappes ineens heel tastbaar.
Tijdens het stappen dwalen mijn gedachten voortdurend af naar de voorbije drie maanden. Wat een avontuur is dit geweest. Er waren moeilijke momenten, maar vooral ontelbaar veel mooie ontmoetingen, indrukwekkende landschappen en herinneringen die ik nog lang zal koesteren.
In Formello trakteer ik mezelf op een heerlijke pistolet met prosciutto. Volgens de enthousiaste verkoper is het "de beste van heel Italië". Of dat echt zo is? Geen idee... maar smaken doet ze alleszins fantastisch. Ik profiteer meteen van de wifi in de bar, want mijn eSIM blijft koppig dienst weigeren. Via een videogesprek zie ik mijn vrouw en dochter gezellig op een Romeins terrasje zitten, allebei met een spritz voor hun neus. Ze zijn al goed ingeburgerd precies.
Na die mentale tussenstop trek ik weer verder. Nog een flinke brok wandelen door een prachtig, maar verlaten landschap. Vlak voor Isola Farnese krijg ik uiteraard nog een laatste klim voorgeschoteld. Alsof de Via Francigena nog één keer wil testen of mijn benen het écht nog doen.
Mijn ostello blijkt een aangename verrassing. Ik deel de kamer met een Italiaan en de keuken is goed voorzien. Dat is maar goed ook, want in dit kleine gehucht is nauwelijks iets te vinden. Dus haal ik voor de tweede avond op rij de chef-kok in mezelf boven.
Jawel... opnieuw spaghetti.
Morgen is het zover. D-Day. De allerlaatste kilometers van dit onvergetelijke avontuur brengen me recht in de armen van mijn schat, mijn dochter... en natuurlijk ook van Felix. Ik vermoed dat hij minstens even enthousiast zal zijn als de rest.😜
Tot morgen! 🇮🇹🥾❤️
Reactie plaatsen
Reacties