VENI • VIDI • VICI … ROMA 🇮🇹

2.070 km

Deze morgen heb ik voor de allerlaatste keer mijn rugzak op de schouders gehesen en de veters van mijn trouwe tweevoeters gestrikt. Met een vreemd gevoel verlaat ik de herberg in Isola Farnese en zet ik koers naar het definitieve eindpunt.

Via La Storta wandel ik kilometerslang langs een drukke baan richting Rome. Eerlijk gezegd is het niet het mooiste stuk van de Via Francigena. Het verkeer raast voorbij en de overvolle afvalcontainers langs de weg vormen geen fraai decor.

Maar net voorbij La Giustiniana slaat de route gelukkig opnieuw af richting natuur. De volgende vijf kilometer door de Riserva Naturale dell'Insugherata zijn een laatste cadeau: stilte, groen en nauwelijks een mens te bespeuren.

Daarna kondigt de stad zich onverbiddelijk aan. De drukte neemt toe, het verkeer wordt hectisch en ik stap de voorsteden van Rome binnen. Nog één hindernis rest me: de Monte Mario, de laatste klim van de Via Francigena.

Boven wacht de beloning. Voor mij ligt Rome. En daar, in al haar pracht, schittert de koepel van de Sint-Pietersbasiliek. Daar ergens staan ze op mij te wachten. Mijn hart begint sneller te slaan.

Ik zet de laatste kilometers in. De wegen rondom de basiliek zijn gevuld met duizenden toeristen. En dan hoor ik plots mijn naam.

Daar staan ze...

Mijn schatteke. Dochter Ymke. En haar Felix.

Na negentig dagen onderweg kan ik hen eindelijk weer stevig vastpakken. Een warme omhelzing waar geen woorden voor bestaan. Op dat moment valt alles op zijn plaats. Alle kilometers, alle inspanningen, alle mooie en moeilijke momenten komen samen in één intens gevoel.

Het verhaal is rond.

Wat een ongelooflijk avontuur. Soms zwaar, vaak uitdagend, maar bovenal onvergetelijk. Ik ben ontzettend dankbaar dat ik dit heb mogen én kunnen beleven.

Een bijzondere dank aan mijn schatteke, die mij al die tijd is blijven steunen. Zonder die steun was deze tocht nooit hetzelfde geweest. ❤️

Ik wil ook iedereen bedanken die mij de voorbije negentig dagen heeft gevolgd. Voor de honderden warme berichten, de aanmoedigingen en het medeleven. Elke dag opnieuw gaven jullie mij extra motivatie.

Een speciale dank aan mijn trouwste schrijfster Nathalie en aan Wim, die dag na dag mijn belevenissen mee tot leven brachten. 🙏

Dank aan familie uit Aalst en Beerse, de bende van Wellin, vrienden, (oud-)collega's... Kortom: iedereen die op welke manier dan ook heeft meegeleefd.

En natuurlijk ook een welgemeende dank aan alle sponsors, groot én klein. Dankzij jullie steun konden we meer dan € 8.000 inzamelen voor Levensvreugde. Een bedrag waar ik ongelooflijk trots op ben. De cheque wordt officieel overhandigd op 11 augustus tussen 10.00 en 11.30 uur in de gebouwen van Levensvreugde. Iedereen is van harte welkom.

Negentig dagen geleden vertrok ik vanuit België met niets meer dan een goed gevulde rugzak op mijn schouders.

Ik wandelde door Frankrijk, Zwitserland en Italië. Stap na stap, door uitgestrekte vlaktes, langs prachtige meren, over pittige bergpassen en door ontelbare dorpen en steden. Ik kreeg een overvloed aan tijd, vrijheid en rust. Tijd om te genieten, tijd om na te denken en vooral tijd met mezelf.

Soms deed het pijn. Soms leek de eindbestemming nog heel ver weg.

Maar elke moeilijke stap werd uiteindelijk beloond.

Vandaag heb ik Rome bereikt.

Met een hart vol dankbaarheid, een rugzak vol herinneringen en een levenservaring die niemand mij ooit nog afneemt.

Yes... I did it. Again. ❤️

Hier stopt dit verhaal...

...tot een volgend avontuur. 🚶‍♂️🥾🇮🇹