Etappe gesponsord door
ANONIEM
ADIEU ‘LA DOUCE FRANCE’
Ik verlaat het uitgeregende Pontarlier via de brede Rue de la République. De hemel heeft gisterenavond nog eens alles uit de kast gehaald. Geen braaf zomers buitje, maar een onweersstorm om u tegen te zeggen. Regen gutste door de straten en liet het stadje achter als een spiegel van plassen.
Na enkele kilometers bereik ik een rotonde die wordt opgesmukt door een roestig kunstwerk dat de Franse schrijver en minister Malraux zou voorstellen. Kunst blijft natuurlijk een kwestie van smaak, maar dit exemplaar schijnt ooit de twijfelachtige eer te hebben gekregen van lelijkste rotonde van Frankrijk. Ik laat het oordeel graag aan de voorbijganger over en sla linksaf, richting Fort ‘Mahler du Larmont inférieur’.
Wat volgt is een beklimming van drie kilometer die de kuiten meteen wakker schudt. Langzaam klim ik naar de duizend meter hoogte. De inspanning wordt rijkelijk beloond. Boven opent zich een adembenemend panorama over de vallei, met aan de overzijde het trotse silhouet van Château de Joux dat als een stenen wachter over het landschap uitkijkt. Hier blijft een mens vanzelf even stilstaan.
Daarna laat ik mij opnieuw zakken richting Frambourg, waar ik de oude spoorbedding Pontarlier–Les Hôpitaux-Neufs oppik. Het voormalige treintraject loopt vredig naast een spoorlijn waar geen treinen meer rijden. Het pad helt vriendelijk en nodigt uit tot rustig wandelen, met alle ruimte om gedachten de vrije loop te laten.
Plots wordt de stilte bruusk doorbroken.
Het zware gedreun van rotorbladen vult de lucht. Een helikopter komt laag aangevlogen, beladen met werkmateriaal. Even verderop zijn arbeiders bezig aan een rotswand waar de bevoorrading enkel via de lucht mogelijk blijkt. Met indrukwekkende precisie vliegt de heli af en aan, hangend tussen hemel en steen. Spectaculair is het zeker. Ik bevind mij op de eerste rij en besluit spontaan dat dit de ideale plek is voor mijn picknick. Onder het bulderen van de motoren werk ik mijn lunch naar binnen. Sommige mensen kijken uren naar golven of een kampvuur — ik blijkbaar naar een werkhelikopter.🙉
Tussen twee vluchten door regel ik meteen ook mijn overnachting van morgen in Zwitserland, bij de paters van Orbe. Ook een pelgrim moet vooruitdenken; slapen onder de sterren klinkt romantisch, maar een dak boven het hoofd blijft toch een geruststellende gedachte.
Kilometers later bereik ik Les Hôpitaux-Neufs, een charmant bergdorp op duizend meter hoogte, genesteld in een groene vallei met zicht op de Mont d’Herba. In de winter glijden hier skiërs over de hellingen, terwijl zomers de lucht toebehoort aan paragliders en de paden aan downhillfietsers. Vandaag zie ik enkele kleurrijke paragliders traag boven de heuvels zweven, als losgelaten vliegers die weigeren naar beneden te komen.
Zo’n decor vraagt om een kleine beloning.
In de plaatselijke pub laat ik mij een frisse Hoegaarden smaken, terwijl ik tegelijkertijd mijn zorgvuldig opgespaarde lottoformulieren laat valideren. Het verdict volgt snel en onverbiddelijk: nul euro winst. Weg droom van een luxueuze entree in Zwitserland als vermogend burger. De Zwitsers zullen het met mijn gewone verschijning moeten stellen.
Na nog twee kilometer slenteren bereik ik Jougne, het laatste Franse dorp op mijn route.
Mireille staat mij al op te wachten met de glimlach van iemand die weet hoe welkom een wandelaar zich na een lange dag voelt. Ik krijg een gezellige kamer toegewezen, fris mij op en schuif later met haar aan voor het avondmaal op het terras. Voor ons ontvouwt zich een prachtig vergezicht van zachte heuvels en groene hellingen die langzaam verkleuren in het avondlicht. Een plek waar wonen plots geen slecht idee meer lijkt.
En zo nader ik het einde van een bijzonder hoofdstuk.
Morgen verlaat ik Frankrijk definitief. Achtentwintig etappes, goed voor 646 kilometer dwars door een land dat mij royaal heeft ontvangen. Van de Belgische grens in Quevrain tot hier in Jougne heb ik gestapt, gekeken, gezweet en genoten. La douce France laat zich niet zomaar vergeten.
Bij deze een welgemeende dank aan Macron voor de gastvrijheid.😜
Morgen vallen we Zwitserland binnen. Ik ben benieuwd wat dat land achter zijn keurige grenzen verborgen houdt. Voor alle zekerheid heb ik mij vanavond speciaal geschoren — kwestie van een beetje presentabel voor de dag te komen bij die sjieke Zwitsers.
Tot morgen. 🇫🇷➡️🇨🇭
DA: 26
HM: 623
DM: 405
tot DA:
Reactie plaatsen
Reacties