SWISS, HERE I’M

Om 08.45 uur neem ik afscheid van Mireille en haar prachtig gelegen woning in Jougne. Mireille heeft hier, op de omliggende bergen, maar liefst 55 winters lesgegeven als ski-monitrice. Een kranige, sportieve dame met een indrukwekkend levensverhaal. Het is moeilijk vertrekken zonder nog één keer achterom te kijken.

Ik laat Jougne en Frankrijk achter mij en volg het pad dat duidelijk staat aangegeven als de Via Francigena. De route slingert door het dal van de Jougnena, terwijl rechts van mij het statige rots- en bergmassief van de Mont d’Or oprijst, met zijn 1.463 meter hoogte. Hier, op deze hellingen, heeft Mireille jarenlang generaties skiërs leren glijden. Het geeft de omgeving plots nog meer betekenis.

Een drietal kilometer verder bereik ik eindelijk de grensovergang met Zwitserland. Veel spektakel is er niet. Ik had stiekem gehoopt op een groot bord met “Welcome to Swiss” of iets in die aard. Maar niets van dat alles. Een verweerd bord met “Attention Douane” herinnert eraan dat hier ooit een grenspost actief was. Ook een oude grenssteen, waarop de namen France en Suisse inmiddels bijna zijn uitgesleten, verraadt dat dit al eeuwenlang een doorgangsplek is.

En toch…
Ik ben in Zwitserland.
Wie had dat ooit gedacht?

Even verder kom ik aan in Ballaigues, waar ik de drukke A9 oversteek. Via La Combe gaat het plots stevig bergaf. Vanaf mijn vertrek in Jougne verlies ik zowat 350 hoogtemeters tot aan de oevers van de Orbe, op ongeveer 727 meter hoogte.

Daar begint het echte avontuur: de Gorges de l’Orbe.

Dertien kilometer pure natuurpracht — alweer — met passages die uitdagend zijn en af en toe een tikkeltje avontuurlijk aanvoelen. Het pad slingert langs de rivier, tussen bossen, kalkrotsen, hangbruggen en bruisende stroomversnellingen. Alles is uitstekend aangegeven en beveiligd, dus echt gevaarlijk wordt het nooit, maar het vraagt wel aandacht. Precies zoals een mooie wandeldag hoort te zijn.

De wandeling van Ballaigues naar Orbe behoort zonder twijfel tot de mooiste trajecten van de Jura en volgt grotendeels de historische Via Francigena. Hoogtepunt onderweg is de Saut du Day, waar de Orbe zich met indrukwekkende kracht laat vallen.

En net daar besluiten de hemelsluizen boven mijn hoofd opnieuw open te gaan.

Alweer zo’n typisch Jura-regenbui. Gelukkig duren ze nooit lang… maar wel nét lang genoeg om goed nat te worden. Het hoort er blijkbaar bij. En eerlijk? Zelfs nat blijft het hier indrukwekkend mooi.

Dan volgt een onverwachte ontmoeting.

Plots sta ik oog in oog met een soort rendier — of toch iets wat daar sterk op lijkt. Mijnheer blijft opvallend rustig staan, alsof hij alle tijd van de wereld heeft. Tijd genoeg voor foto’s én een filmpje. Hij lijkt niet bepaald gehaast. Ik wel een beetje, maar voor zo’n ontmoeting maak je graag even halt.

Via Les Clées, met zijn eeuwenoude brug en middeleeuwse geschiedenis, en langs een oude waterkrachtcentrale vervolg ik mijn tocht richting Orbe.

Onderweg krijg ik voor de derde keer vandaag water over mijn hoofd. Wat is dat toch met Zwitserland? Alsof men hier regen in promotie verkoopt.

Uitgeregend bereik ik uiteindelijk mijn eindbestemming.

Vanavond mag ik gebruikmaken van de accommodatie van de Eglise catholique Vaud. Ik krijg een veldbed aangeboden in een leslokaal, eenvoudig maar meer dan voldoende. Alles is voorzien — zelfs een fles wijn in de koelkast blijkt inbegrepen. Abbé Flavien ontvangt mij bijzonder hartelijk en geeft een korte rondleiding.

Meer moet dat niet zijn.

Eten is er niet voorzien, maar een lekker zakje Turmat doet opnieuw trouw dienst en wordt met smaak binnengelepeld.

En alsof de dag nog niet warm genoeg was geweest, krijg ik plots een superleuk filmpje doorgestuurd van Merel, begeleidster bij Levensvreugde. Zulke spontane en enthousiaste supporters zijn goud waard. Beste vrienden van Industrieel Werk Levensvreugde: van harte dank. Dat doet oprecht deugd aan mijn hart.

Alweer een prachtige dag op de Via Francigena.

Tot morgen.

DA: 23
HM: 361
DM: 875
tot DA: 777