IK ZIE ZE … DE ALPEN

Ik heb heerlijk geslapen op mijn veldbedje in het zaaltje van Abbé Flavien, de pastoor van Orbe. Eenvoudig, maar meer moest dat niet zijn. Ik vertrek op tijd, en omdat er geen ontbijt voorzien is, trek ik meteen naar de dichtstbijzijnde bakker. Na amper driehonderd meter heb ik al prijs. Een dampend koffietje, enkele ontbijtkoeken en tegelijk ook wat proviand voor vanmiddag — missie geslaagd. Hupsakee… weg zijn we.

De eerste kilometers lopen opnieuw langs de prachtige l’Orbe. Die rivier blijft werkelijk het beste van zichzelf geven: kabbelend water, groene oevers en dat rustgevende ritme dat perfect past bij een pelgrimsochtend. Maar lang blijf ik niet beneden. Al snel verlaat ik de rivier en zet ik de klim richting “omhoog” in.

Boven wacht een onverwacht cadeautje. Ik bots op een verlaten ogend huisje met een prachtige tuin en een uitzicht om stil van te worden. Net op dat moment komen de eigenaars thuis: Freddy en Annette. Met zichtbaar plezier tonen ze hun stukje paradijs en voor ik het weet zit ik met een kop koffie in de hand tussen bloemen en vergezichten. Hier wil ik ook wonen… alweer. 😉

Na dit warme intermezzo trek ik verder, maar niet zonder een klein ommetje van zo’n drie kilometer richting Romainmôtier. Volgens de Via Francigena-app een absolute must see.

En eerlijk? Daar hebben ze geen woord van gelogen.

Romainmôtier is zo’n dorp waar de tijd duidelijk een ander tempo volgt. Smalle straatjes, oude stenen huizen en een stilte die bijna tastbaar wordt. Blikvanger is zonder twijfel de indrukwekkende abdijkerk, een van de oudste en best bewaarde romaanse kerken van Zwitserland. Oorspronkelijk gesticht in de vijfde eeuw en later uitgegroeid tot een belangrijk kloostercentrum — (dank u wel, SjatGeepeetee 😉.)

Ik struin er wat rond, scoor de obligate pelgrimsstempel en installeer mij op een terrasje. Voilà. Been there, done that.

Daarna voert de route mij door de Nozonvallei — het Vallon du Nozon — genoemd naar de rivier die zich hier een weg baant door bossen en kalksteen. En wat voor een weg… Ik volg de trail langs mosrijke rotsen, kleine watervalletjes en het heldere water dat voortdurend naast mij lijkt mee te wandelen. Geen spectaculaire drukte, geen toeristische overdaad, gewoon natuur die rustig haar ding doet. Een verborgen parel van de Jura vaudois.

Ter hoogte van La Sarraz valt mij nog iets op: druivenranken. Véél druivenranken. Hier wordt duidelijk wijn gemaakt, en dat zie je aan het landschap.

Maar dan gebeurt het. Plots opent de horizon zich. De Alpen.

Voor het eerst krijg ik ze echt te zien.
In de verte staat een immens rotsmassief mij uitdagend aan te kijken. Majestueus. Onbewogen. Alsof het al weet wat mij nog te wachten staat.

Ja zenne… daar stap ik binnen enkele dagen gewoon over.

Met dat beeld in het hoofd zet ik de eindsprint richting Cossonay in. En zoals wel vaker op deze tocht zit ook hier het venijn in de staart. De laatste drie kilometer laten mij opnieuw naar adem happen. Het gaat stevig omhoog en mijn benen protesteren luidkeels.

Maar uiteindelijk bereik ik toch mijn bestemming: hotelletje Le Funi. Rugzak in de hoek. Schoenen uit. Einde verhaal voor vandaag.

De voorziene 24 kilometer zijn uiteindelijk 29 geworden.

Vijf kilometer meer of minder… 🙈

Tot morgen.