BIJ DE PATERKES

Deze morgen begon de dag zoals een dag hoort te beginnen: een lekker ontbijt op het terras, onder een stralend zonnetje. Beter wordt het niet, hé. Tegen dat ik eindelijk mijn rugzak terug omgesjord heb, is het al na tienen wanneer ik de eerste stappen zet.

Na amper twee kilometer is het alweer prijs. Het pad schiet zonder pardon het bos in en gaat steiler omhoog dan goed is voor een mens van mijn leeftijd. Ik heb mij dus opnieuw laten vangen. Soms is het slimmer om een paar kilometer om te lopen via een zachter stijgend pad, maar neen... ik kies telkens weer voor dat kortere streepje op de kaart dat recht naar boven gaat.

Gevolg: zweten, puffen en een hartslag die in overdrive gaat.

Na een kilometer of vijf afzien bereik ik Ollon. Daar roept een gezellig caféetje mijn naam. Wie ben ik om zo'n uitnodiging te weigeren? Ik laat mij diep in een zetel zakken en een gekoelde cola, vergezeld van een heerlijk taartje, vindt zonder veel tegenstand zijn weg naar binnen. Pelgrimeren vraagt nu eenmaal offers.😉

Daarna gaat het weer verder. Via Bex trek ik richting Saint-Maurice. Veel nieuws valt er onderweg niet te vertellen zonder in herhaling te vallen. De bergen blijven indrukwekkend, de uitzichten blijven fenomenaal en de kleine dorpjes lijken nog altijd als verloren pareltjes tussen de dalen verstopt te liggen.

Onderweg steek ik de Rhône over. Jawel, ik bevind mij ondertussen midden in het Rhônedal. Tegen halfzes bereik ik net op tijd Saint-Maurice, waar ik vóór 17.30 uur moet aankomen aan de abdij. De poorten sluiten daar stipt en onverbiddelijk. Geen discussie mogelijk.

Aan de receptie krijg ik "cel" nummer 10 toegewezen. Een eenvoudige eenpersoonskamer, sober zoals het hoort bij de paterkes, maar kraaknet. Meer heeft een vermoeide pelgrim eerlijk gezegd niet nodig. Na een snelle douche trek ik nog even het dorp in.

Saint-Maurice is een charmant historisch stadje in het kanton Valais. Het ligt prachtig tussen de bergen van het Rhônedal en is vooral bekend om zijn abdij, gesticht in het jaar 515. Daarmee behoort ze tot de oudste nog actieve kloostergemeenschappen van West-Europa. En laat dat nu net de plek zijn waar ik vannacht mijn hoofd neerleg.

Na wat rondkuieren trakteer ik mezelf op een lekkere spaghetti met zeevruchten. Een mens moet zijn krachten onderhouden, zeker als er nog wat klimwerk op het programma staat. Ondertussen krijg  een amusant videocall van mijn vurigste supporter Nathalie en hare David die aan de ander kant van den berg in Italië met vakantie zijn.

Daarna rep ik mij terug naar mijn "cel". Morgen wacht Martigny. Vervolgens volgen nog drie stevige etappes richting de Col du Grand-Saint-Bernard.

Ik kijk er nu al naar uit om die kleine beer eens stevig bij zijn pels te pakken. Yes i can 🥾🥾

Tot morgen! 🚶‍♂️⛰️🍝🍷

DA: 16
HM: 548
DM: 571
tot DA: 906