ETAPPE 53 - 23/06/2026: GARLASCO - PAVIA 27KM (1.251KM)

Van Garlasco naar Pavia – Vroeg op pad naar de stad van de rustdag

Een vroege start deze ochtend. Om 06.05 uur ben ik al onderweg. Een vertrekuur dat ik de komende dagen – en wellicht ook weken – wil aanhouden. Het scheelt toch een slok op een borrel als je de grootste hitte een paar uur voor bent. Al moet gezegd worden dat de thermometer op dat uur al vrolijk 25 graden aanwijst.

Van slapen was afgelopen nacht trouwens niet echt sprake. Het was verzengend warm op de kamer. Gelukkig stond er een ventilator ter beschikking die de hele nacht trouw zijn werk heeft gedaan. Zonder dat toestel was het waarschijnlijk een bijzonder lange nacht geworden.

Over de etappe zelf kan ik opnieuw redelijk kort zijn. De route van vandaag telt 27 kilometer en voert me grotendeels door vlak terrein. Regelmatig wandel ik over zandwegen waar konijntjes heer en meester zijn. Met tientallen tegelijk schieten ze voor mijn voeten weg en verdwijnen ze bliksemsnel tussen het struikgewas. Altijd leuk om te zien.

In Gropello Cairoli schuif ik aan in een van die typische Italiaanse bars voor een bescheiden ontbijt. Ik blijf het heerlijk vinden om daar even tussen de locals te zitten. Terwijl ik van mijn koffie geniet, vliegen de gesprekken aan een indrukwekkend tempo over en weer. Italianen hebben duidelijk geen moeite om een stilte te vullen. Lang blijf ik deze keer niet hangen, want de kilometers wachten.

Via Villanova d’Ardenghi gaat het verder richting het Parco del Ticino, een van de mooiste natuurgebieden van Noord-Italië. Het park volgt de rivier de Ticino vanaf het Lago Maggiore tot aan de samenvloeiing met de Po en werd in 1974 opgericht als het eerste regionale natuurpark van Italië. Na dagen tussen de rijstvelden voelt het groen van het park als een aangename afwisseling.

Onderweg houd ik nog halt bij Stefano, een wat excentrieke figuur die in een aftandse caravan woont. Een bijzondere verschijning, maar tegelijk ongelooflijk vriendelijk. Zonder enige aarzeling drukt hij mij een gekoelde fles water van anderhalve liter in de handen. Op zo'n warme dag is dat bijna hetzelfde als goud schenken. Het zijn vaak dit soort onverwachte ontmoetingen die een pelgrimstocht kleur geven.

Iets na de middag wandel ik Pavia binnen. De stad kondigt zich langzaam aan na de rustige natuur van het Ticino-park. Vervolgens ga ik op zoek naar mijn verblijf, een kamer die ik voor twee nachten heb geboekt.

Jawel, morgen wordt een rustdag. Geen wandelschoenen, geen rugzak en geen kilometers. Gewoon een dagje toerist spelen en de stad verkennen.

Mijn uitvalsbasis voor de komende veertig uur blijkt een schot in de roos: een kamer met airconditioning op amper achthonderd meter van het historische centrum. Na de hitte van de voorbije dagen klinkt dat bijna als pure luxe.

Meer moet dat soms niet zijn. Een frisse kamer, een mooie stad om te ontdekken en even de batterijen opladen voor het volgende hoofdstuk van de Via Francigena. 🚶‍♂️🌳🐇☀️🍺🏛️😎

Na een korte maar deugddoende siësta besluit ik al even de stad in te trekken voor een eerste verkenning. Morgen heb ik een volledige rustdag, maar een nieuwsgierige pelgrim kan natuurlijk niet wachten om al een eerste indruk van Pavia op te doen.

Al wandelend door de straten laat ik mij verleiden door al het lekkers dat Italië te bieden heeft. Een terrasje hier, een smakelijke hap daar...

Tussen al dat culinair geweld door neem ik ook even de tijd om mijn oude strijdmakker en goede vriend Dirk DP op te bellen. Het wordt een gezellige babbel waarin ik hem een update geef over mijn tocht en de belevenissen van de voorbije weken. Altijd fijn om ervaringen te kunnen delen met mensen die oprecht meeleven.

Met een voldaan gevoel wandel ik verder door de avondlijke straten van Pavia.
Voor vandaag rest er nog maar één opdracht: verder genieten van la dolce vita. 🇮🇹🍕🍺📞😊🙏

Tot overmorgen