Etappe gesponsord door
SURMONT LUCIA & OLIVIER - MALDEGEM
De Lange Mars
Om 06.15 uur sta ik buiten, gepakt en gezakt, klaar om te vertrekken. Ik neem afscheid van mijn leuke appartementje en zet er meteen stevig de pas in. Pas vier kilometer later bereik ik het bord dat aangeeft dat ik Pavia verlaat. Je was geweldig, mijmer ik stilletjes bij mezelf.
De thermometer geeft op dit ontiegelijk vroege uur al 26 graden aan. Dat belooft voor later...
De eerste kilometers verlopen door voorstedelijk gebied, langs een drukke weg. Niet bepaald het meest aangename wandeldecor, maar we moeten erdoor. Aan de kerk van San Leonardo trakteer ik mezelf op een heerlijk broodje met parmaham voor de zachte prijs van drie euro. Het smaakt voortreffelijk.
Via San Giacomo stap ik verder tot aan het kerkje van Santa Margherita. In een hoek van de kerk hebben ze een bijzonder pelgrimshoekje ingericht, met gekoeld water en kleine versnaperingen aan donativo-prijs. Wat een onverwacht en hartverwarmend gebaar.
Een tweetal kilometer verder houd ik een uitgebreide pauze op een gezellig terras in Belgioioso. Ik bestel een gekoelde fles water waaraan ik mijn Etixx-elektrolyten toevoeg. Intussen heb ik al liters zweet achtergelaten en voel ik dat mijn lichaam nood heeft aan wat extra ondersteuning. Ik moet toegeven: die elektrolyten doen echt deugd en geven me opnieuw energie.
Als een wervelwind vertrek ik weer richting Santa Cristina, dwars door een bakoven van een landschap waar de warmte letterlijk uit de grond lijkt op te stijgen. Tja, 38 graden en een drukkende hitte... er bestaan aangenamere omstandigheden om te wandelen met een rugzak van vijftien kilo. Soms voel ik me meer muilezel dan pelgrim.
Onderweg doe ik opnieuw haasje-over met het Engelse duo: mama Anna en zoon Felix. Rechts in de verte tekenen zich al de contouren af van het volgende gebergte dat mij opwacht: de Apennijnen. Ze lijken nog ver weg, maar elke stap brengt me dichterbij.
Rond 14.30 uur bereik ik mijn bestemming. Het kost enkele telefoontjes voor ik iemand vind die bereid is de gîte te openen. Ondertussen zijn Anna en Felix ook aangekomen. De accommodatie blijkt verzorgd en beschikt zelfs over airconditioning op de kamer. Luxe, begot!
Na een wasje en een plasje is het tijd om even horizontaal te gaan. Die warmte zuigt werkelijk de laatste krachten uit een mens zijn lijf.
's Avonds trekken we met ons drieën naar een nabijgelegen restaurantje. Voor 14 euro krijg ik een voorgerecht, een hoofdgerecht én een karafje wijn voorgeschoteld. En het was nog lekker ook. Rijk zullen ze hier nooit worden, denk ik dan.
Later wandel ik nog even naar de sportbar voor een welverdiend biertje.
Het was een lange mars: 32 kilometer onder een loden zon. (Om 18.41hr is het hier nog 39gr🙈) Zwaar, zweterig en soms afzien, maar tegelijk ook weer een dag vol kleine ontmoetingen, onverwachte vriendelijkheid en mooie vooruitzichten.
Ik ben moe, maar voldaan.
Tot morgen. 🚶♂️🍷☀️
Reactie plaatsen
Reacties
Bert, Master,
gij absolute wandelmachien! 🐐🔥
Wat een etappe alweer. Om 18u41 nog 39 graden?! Je zou bijna denken dat je gewoon in België bent gebleven, want de bakoven heeft ons hier ondertussen ook stevig te pakken! Alleen moet jij er wel nog eens 15 kilo op je rug bij nemen.
Dat je jezelf ondertussen meer muilezel dan pelgrim voelt, is dus volledig terecht. Maar hey: een Aalsterse muilezel wijkt voor niets of niemand!
En die Apennijnen die daar in de verte liggen te loeren? Die weten duidelijk nog niet welke Oilsjterse wervelwind er op hen afkomt. Als ze daar in Italië al schrik hebben van een vulkaanuitbarsting, dan hebben ze jouw kuiten nog niet gezien.
Geniet van je airco, drink dat bier in de sportbar alsof je leven ervan afhangt 🍻(hydrateren is key, toch?) en slaap als een roos. Wat een prestatie weer, maat.💪🏼
Dikke merci voor de updates, we leven en zweten hier keihard met je mee. Santé en buona notte!