ETAPPE 59 - 30/06/2026 FIDENZA - FORNOVO DI TARO 37KM (1.425KM)

 DE HEUVELTJES VAN …..

Nog voor de zon goed en wel wakker is, trekt deze nobele wandelaar opnieuw de baan op. Fidenza slaapt nog half, maar aan de rand van de stad is het al een drukte van jewelste. Joggers vliegen mij links en rechts voorbij, wandelaars zijn sportief onderweg… en daar tussenin loopt één zonderling met een rugzak van een halve verhuis. Dat zal ik dan maar zijn. 😄

Het decor voor vandaag maakt gelukkig veel goed. De eindeloze Po-vlakte ligt definitief achter mij. Weg met de kaarsrechte wegen, weg met de muggen die dachten dat ik een all-you-can-eatbuffet was. De heuvels keren stilaan terug, samen met prachtige vergezichten en glooiende velden. Hier wandel ik weer graag.

In Siccomonte passeer ik het rustige Casa di Preghiera San Giovanni Battista, een retraitehuis waar net een vijfdaags jeugdkamp bezig is. Nog voor ik goed besef wat er gebeurt, word ik vriendelijk naar binnen geroepen door de kookmoeder van dienst. Een fris fles water verschijnt als bij wonder en voor ik het weet sta ik tussen een bende enthousiaste kinderen die allemaal graag mee op de foto willen. Een jonge begeleider legt mij in vlekkeloos Engels uit wat er allemaal gebeurt. Hartverwarmend hoe gastvrij mensen kunnen zijn.

Na deze onverwacht leuke tussenstop gaat de tocht verder door een landschap dat met de kilometer mooier wordt. Ik blijf glimlachen... al is het misschien ook omdat ik eindelijk afscheid heb genomen van die vervloekte muggen.

In Costamezzana lonkt een gezellige bar van Oliviero. Uiteraard kan ik daar niet zomaar voorbij wandelen. Ik mag meteen het pelgrimsboek invullen en ontdek dat ik de 307ste pelgrim van dit jaar ben die hier passeert. Hier heeft collega-pelgrim Bart H vorig jaar zijne beste spaghetti gegeten.. De wereld van de pelgrims is soms verrassend klein. Oliviero blijkt bovendien een man met een groot hart en precies de gastvrijheid die je onderweg hoopt tegen te komen.

Maar ja... de plicht roept. De rugzak wacht geduldig en dus trek ik weer verder. Onderweg haal ik na lange tijd mijn DJI nog eens boven om wat beelden te schieten. Of ze gelukt zijn? Dat zullen we thuis wel ontdekken. Proberen is belangrijker dan perfectie. 😉

In Medesano is het tijd voor een welverdiende middagstop. De eerste bar die ik zie wint meteen de jackpot. Een heerlijke panino met kip en alles erop en eraan verdwijnt zonder veel tegenstand. En zoals dat gaat op een gezellig Italiaans terras blijven die geplande tien minuten al snel een kleine veertig minuten hangen. Ach ja... haast en pelgrimeren gaan toch niet zo goed samen.

Ter hoogte van Felegara wacht nog een klein avontuur. Het tunneltje onder de drukke A15 blijkt afgesloten met een metershoog hek. Waarom? Geen idee. Een omweg zie ik echter totaal niet zitten. Dus schakelen we over op de oude militaire reflexen. Met de elegantie van een commando-instructeur (of toch ongeveer 🙈) geraak ik netjes over de hindernis. Achteraf blijkt het alweer een storm in een glas water, want langs de rest van de route langsheen de Taro-rivier is geen enkel obstakel meer te bespeuren.

Na 37 kilometer en 538 hoogtemeters bereik ik uiteindelijk Fornovo di Taro. Mijn slaapplaats voor vannacht: het eenvoudige Ostello Assunzione di Maria Vergine. Voor amper twintig euro krijg ik een bed, gevolgd door de klassieke avondroutine: administratie, wasje, plasje... en voor je het weet is de dag alweer voorbij.

Restaurants die open zijn? Die blijken vandaag even zeldzaam als muggenvrije avonden in de Po-vlakte. Gelukkig ligt er nog een zakje TURMAT in de rugzak. Ook daarmee geraakt een pelgrim de nacht wel door.

Morgen wacht een nieuwe etappe... en hopelijk nog wat meer van die mooie heuvels.

Tot morgen! 🚶‍♂️🥾🇮🇹