Etappe gesponsord door
BART BAERT - NIEUWPOORT
MOETEN ER NOG STROBALEN ZIJN
Om 06.45 uur zit ik al verlekkerd op een terrasje op het marktpleintje van Fiorenzuola d'Arda. Een geurige goffie, een paar heerlijke Italiaanse ontbijtkoeken... Meer heeft een mens eigenlijk niet nodig. Het blijft toch bijzonder dat je hier al zo vroeg buiten kunt ontbijten. Ik zou er gerust nog een paar uur blijven zitten mensen kijken, maar de Via Francigena wandelt zichzelf niet. Uiteindelijk moet ik mezelf bijna letterlijk een trap onder de kont geven, want pas om 08.00 uur zet ik de eerste stappen van de dag.
Via het Ospedale Unico della Val d'Arda en de begraafplaats laat ik het gezellige stadje achter me. Enkele kilometers verder wandel ik voorbij de prachtige agriturismo Mascudiera. Een vriendelijke medewerkster ziet mij passeren en komt spontaan een ijskoud flesje water brengen. Kleine gebaren, groot plezier. Op zo'n warme dag is dat pure luxe.
De etappe verloopt opnieuw kaarsrecht over vlakke asfaltwegen. Links en rechts strekken de velden zich uit, waar de boeren hun werk duidelijk al hebben gedaan. Overal liggen honderden perfect ronde strobalen te wachten op hun volgende bestemming. Het landschap oogt eenvoudig, maar heeft toch iets rustgevends.
In Chiaravalle della Colomba is het hoog tijd voor de eerste tussenstop. Koffie, gebak én een ijsje... de pelgrim moet zijn energiepeil op niveau houden. Ondertussen bel ik even met Merel en mijn vrienden van Levensvreugde Industrieel Werk. Zij hebben duidelijk meer geluk met de temperaturen dan ik. Net vóór de hittegolf werd er een splinternieuwe airco geplaatst, en die draait ondertussen op volle toeren.
Nog enthousiaster vertellen ze over hun uitstap naar Rock voor Specials, hét pop- en rockfestival voor personen met een verstandelijke beperking en hun begeleiders. Hun verhalen zijn zo aanstekelijk dat ik spontaan begin mee te glimlachen. Heerlijk om hen zo te horen genieten.
Na de pauze gaat het weer verder. Even later steek ik de drukke autosnelweg A1 over en wandel ik via kleine gehuchten als Ongina en San Rocco richting Castione Marchesi. Daar werk ik mijn picknick naar binnen, genietend van de stilte. Het is middag. Iedereen heeft zich ondertussen verscholen voor de hitte. Er is blijkbaar maar één gek die er nog vrolijk doorheen loopt... deze Belgische pelgrim.
De laatste kilometers brengen mij naar Fidenza, een charmant stadje met zo'n 27.000 inwoners. In de ostello word ik hartelijk ontvangen door de bijzonder vriendelijke Anika, die mij meteen wegwijs maakt.
Later op de namiddag stap ik nog even binnen bij het toerismekantoor, waar Anika aan het werk is. Met zichtbaar enthousiasme zet ze een mooie stempel in mijn credential en regelt ze zelfs al mijn overnachting voor morgen. Dat soort behulpzaamheid maakt een pelgrimstocht telkens weer nét dat beetje mooier.
Weer een dag vol kleine ontmoetingen, vriendelijke mensen en mooie momenten. Nu op tijd onder de lakens, want morgen wacht een stevige etappe van 34 kilometer... of meer, want op een pelgrimstocht weet je nooit helemaal zeker waar de dag je uiteindelijk zal brengen. 🚶🇮🇹
Reactie plaatsen
Reacties
Wat een heerlijk verslag weer om te lezen senior Bert!
Je bent ondertussen al een rasechte Italiaanse pelgrim: ontbijten op een terrasje, ijsjes tussendoor, t is alsof je nooit anders gedaan hebt.🥐☕️🍦
Je schreef dat er 'maar één gek' vrolijk door de hitte liep... Nou, wees gerust: ge zetj nen echten Ajoin dus die titel van "enige gek" had je sowieso al op zak! 😂 Wel handig dat die strobalen onderweg perfect rond zijn; mocht je echt te moe worden, kun je jezelf zo naar Fidenza rollen.
Maar morgen staat er dus ne serieuze klepper van 34 kilometer (of meer...) op het programma. Geef jezelf ’s ochtends dus maar weer op tijd die spreekwoordelijke trap onder de kont, smeer je goed in, en onthoud bij elke rechte asfaltweg: Rome komt elke dag een flink stuk dichterbij!
Heel veel succes morgen, geniet van de rust en de stempels, en wandel ze!
Buona notte 🇮🇹🥾