ETAPPE 08 - 03/05/2026: PLOMION - PARFONDEVAL 17KM (200KM)

KLETSNATTE SNIPPERDAGJE

Om 10 uur sta ik klaar met mijn rugzak wanneer Marie-Thérèse mij oppikt. Ze is zo’n vrouw bij wie alles moeiteloos lijkt te verlopen—het moet vooruitgaan, georganiseerd, een kakelende kip … duidelijk iemand die haar zaken goed voor elkaar heeft. Ze brengt me naar de andere kant van het dorp, waar ze naast haar eigen woning nog een tweede gîte runt. Niet slecht geregeld.

Daar wacht haar moeder, Yvette, samen met kleindochter Jeanne. Zij nemen het over en voeren mij richting Plomion, zo’n 30 kilometer verderop. Het ligt perfect op mijn route naar Parfondeval. Dankzij deze onverwachte lift, mijn geannuleerde overnachting in Sorbais en de  daar bijhorende verandering van slaapplaats,  wordt mijn geplande etappe bijna gehalveerd… maar eerlijk? Ik lig daar geen seconde wakker van. Buiten giet het namelijk alsof de hemel openstaat. Dan laat ik die kilometers met plezier even schieten.  Vandaag slechts 17KM op de teller. Van een snipperdagje gesproken 😉

In Plomion begin ik met een bezoek aan de Église Notre-Dame, zoals Marie-Thérèse had aangeraden. En ze heeft gelijk: het is een pareltje. De binnenkant is piekfijn gerestaureerd, alles straalt rust en zorg uit. Ik klim helemaal tot boven in de toren, waar drie gigantische klokken dreigend boven mij hangen. Ik stel me voor wat er zou gebeuren als ze plots beginnen te luiden… Ik hou het toch maar kort daarboven.

Rond 12 uur trek ik opnieuw mijn wandelschoenen strak en zet koers richting Parfondeval. De regen verandert alles. De natuur lijkt intenser, groener, levendiger. De geur van nat gras vult de lucht en prikkelt mijn zintuigen. Ik adem diep in—zuiverder wordt het niet. Regen of niet, dit voelt goed. Gezond zelfs.

Ik trek door kleine, verlaten gehuchten langs de D747. Namen als Bancigny, Jeantes, Coingt en Doris passeren als stille getuigen van een tijd die hier lijkt stil te staan. Af en toe klimt de weg plots stevig omhoog—mijn kuiten protesteren, maar ik glimlach. Goede training, denk ik. 

Tegen 16u30 bereik ik, doorweekt maar voldaan, Parfondeval. Françoise ontvangt mij hartelijk, met een koud flesje bier in de hand. Dat komt binnen. Haar man Lucien, die ik vier jaar geleden nog ontmoette, is er niet meer. Drie jaar geleden is hij overleden, op 90-jarige leeftijd. Nu blijft Françoise hier alleen achter, 81 jaar oud, in een veel te grote boerderij.

’s Avonds eten we samen kip met rijst, vergezeld van een goed glas wijn. Eenvoudig, maar perfect. Later wandel ik nog even door het dorpje—slechts 150 inwoners groot, maar met de trotse titel van een van de mooiste dorpen van Frankrijk. En terecht. Hier lijkt de tijd echt stil te staan.

Tot morgen

DA : 17km
HM: 346 meter
DM: 289 meter
Tot DA: 200km

Het is een zeer speciale dag vandaag. Exact 27 jaar geleden werd op deze aardbol een geweldig, liefdevol, sympathiek, wondermooi, schattig, snoezig, intelligent en knap wezen gebaard. MIJN DOCHTER.

Ymke, ik wens je bij deze een gelukkige verjaardag toe. Geniet van uw dagje ... feest ze goed (maar hou het proper😉. Wij zien elkaar in Rome. Love you mijn kleine schat🥰🥰🥰🥰!