ETAPPE 17 - 14/05/2026: OUTINES - BRIENNE LE CHÂTEAU (Dept Aube) 31KM (424km)

DEPT AUBE / EERLIJK is EERLIJK

Ik slaap als een koning in kamer Leopold, genoemd naar onze voormalige Belgische vorst. Aan de muur hangt zelfs een historische kaart van België. Hebben ze dat speciaal voor mij gedaan? Ik besluit van wel. Deze B&B ,Au Milieu de Nulle Part, verdient zonder twijfel een dikke 10 op 10. Een schitterende omgeving, stijlvolle kamers, een sfeervolle living en bijzonder aangename uitbaters. Samen met de — lichtjes aangeschoten 😜 — Zwitsers geniet ik van het ontbijt. Rond negen uur neem ik afscheid van Arno en Léonore en trek ik vol goede moed de regen in. Want jawel hoor, de weergoden zijn mij opnieuw niet gunstig gezind.

Na een tweetal kilometer ploeteren door een prachtig landschap bereik ik het centrum van Outines, een dorpje dat nauwelijks groter is dan een zakdoek en amper 128 inwoners telt. Een groot informatiebord van de Via Francigena in Champagne-Ardenne bevestigt dat ik nog altijd op het juiste spoor zit. Mijn afgelegde én toekomstige etappes staan er netjes op weergegeven. Altijd fijn om even te zien hoe ver ik al geraakt ben… en hoeveel er nog wacht.😜

Ik trek opnieuw de velden in. Door de regen lijken de tinten groen nog intenser dan anders. Boven mijn hoofd pakken dreigende donkergrijze wolken samen. Het onweer hangt in de lucht. En ja hoor… enkele minuten later gaan de hemelsluizen volledig open. Daar sta ik dan. Geen huis, geen schuur, geen bushokje — nergens beschutting te bespeuren. Dus stap ik noodgedwongen verder terwijl ik luidkeels “I’m singing in the rain” zing. Pas enkele kilometers later vind ik een klein groepje bomen waaronder ik een half uur schuil. Snel trek ik een extra fleece aan, want de temperatuur duikt stevig naar beneden. Maar de regen blijft vallen. Uiteindelijk besluit ik toch verder te gaan. Ik kan hier moeilijk wortel beginnen schieten.🙈

In Bailly-le-Franc eet ik mijn picknick in het portaal van de gesloten kerk. Twaalf kilometer zitten erop, nog twintig te gaan. Maar eerlijk? Die regen begint stilaan op mijn heupen te werken. Via de Rue du Bois vervolg ik mijn tocht. Net wanneer ik bedenk dat er vandaag nog geen enkele auto is gepasseerd, hoor ik in de verte het geronk van een wagen. Een vriendelijke — en bijzonder charmante — dame stopt met haar twee kindjes op de achterbank en vraagt of ik geen lift nodig heb. Dat aanbod kan ik onmogelijk weigeren.

Ze brengt me naar een pelgrimsherberg in Chavanges, uitgebaat door haar moeder. Moeder Nadège, eerste schepen én apothekeres van het dorp, komt meteen aangesneld en stelt voor dat ik daar blijf overnachten. Ik bedank haar vriendelijk en leg uit dat ik al een afspraak heb in Brienne-le-Château. “Dan breng ik je gewoon dichterbij,” zegt ze zonder aarzelen. “Alleen zotten wandelen in dit hondenweer.” Ze zet me af in Perthes-lès-Brienne, vanwaar ik als trotse pelgrim toch nog de laatste zes kilometer door de regen stap. Vierentwintig uitgeregende kilometers op één dag vind ik uiteindelijk meer dan voldoende. EERLIJK is EERLIJK hé😇

In Brienne-le-Château word ik hartelijk ontvangen door Jean-Marie, de verantwoordelijke van de pelgrimsgîte. Een eenvoudige herberg, maar voorzien van alle comfort die een natgeregende wandelaar zich kan wensen. Ik blijk de enige gast te zijn. Er staat zelfs een wasmachine — een klein mirakel onderweg — waarvan ik dankbaar gebruik maak. Het avondmaal bestaat uit een smakelijk zakje TURMAT, haute cuisine voor vermoeide pelgrimsbenen.

Tussen de regendruppels door maak ik nog een korte wandeling door het dorp. En jawel, hier liep ooit de jonge Napoleon Bonaparte school. Tussen 1779 en 1784 studeerde hij aan de militaire school van Brienne, waar hij als tienjarige aankwam en les kreeg in wiskunde, geschiedenis, aardrijkskunde en militaire strategie, nog voor hij naar Parijs trok. Een vreemde gedachte toch, dat zo’n wereldfiguur ooit door exact dezelfde straten liep.

Daarna zoek ik de rust van mijn slaapvertrek op. Mijn kleren draaien in de wasmachine, buiten tikt de regen onverstoorbaar verder tegen de ramen, en …………….‘I call it a day’

Tot morgen