ETAPPE 19 - 16/05/2026: BAR SUR AUBE - CIRFONTAINES EN AZOIS 27KM (480km)

WAAR IS MIJN WOLLEN MUTS NU
(zingt Jan De Wilde in ‘de eerste sneeuw’)

Geen tijd om deze morgend rustig wakker te worden. Bij het verlaten van Bar-sur-Aube schiet het pad onmiddellijk de hoogte in. Mijn benen, kuiten en voeten keken elkaar precies even verbaasd aan: “Serieus? Nu al?” 😅
Ik trek meteen richting de ‘Colline Saint-Germaine’, goed voor een klim tot 315 meter hoogte. Het stevige puffen en blazen wordt gelukkig rijkelijk beloond met een spectaculair uitzicht. Bovenaan ligt ook een vertrekplaats voor paragliders. Eerlijk? Met zo’n panorama snap ik perfect waarom sommigen hier liever vliegen dan wandelen.

Daarna volgen zeven heerlijke kilometers op en af richting Baroville. Opnieuw wandel ik tussen eindeloze wijnranken en charmante champagneboeren. Het blijft hier een prachtige afwisseling van bospaadjes, veldwegen en wijngaarden. Geen moment verveling onderweg.

In het diep verscholen dorpje Baroville raak ik aan de praat met Solange, een kranige dame van 84 lentes jong. Ze woont hier met hart en ziel en zou nergens anders willen zijn. Alleen jammer, vertelt ze lachend, dat er tegenwoordig helemaal geen commerce meer is in het dorp.

Ergens tussen al dat moois ben ik jammer genoeg mijn blauwe merinowollen muts kwijtgeraakt. Waarschijnlijk ongemerkt uit mijn zak gegleden. Bij deze een gouden wandeltip: sluit altijd goed je zakken af als je er iets in propt 😄. Dat mutsje heeft mij al vaak gered van koude oren en in de Alpen zal ik het ongetwijfeld nog hard nodig hebben. Een nieuwe aanschaffen staat dus op de planning. Gelukkig heb ik mijn militaire buff nog als reserve.

Vanuit Baroville begint het volgende klimwerk alweer. De hoogtemeters blijven vrolijk aantikken terwijl ik richting Clairvaux Abbey stap. Deze beroemde cisterciënzerabdij werd al in 1115 gesticht door Bernardus van Clairvaux en groeide uit tot een van de belangrijkste abdijen van Europa. Later werd het immense complex omgebouwd tot gevangenis, waarvan de laatste gevangenen pas zo’n drie jaar geleden vertrokken. Best bijzonder om daar rustig mijn picknick op te eten, midden in zoveel geschiedenis.

Daarna volgt nog een laatste stevige aanval richting eindbestemming. Het blijft voortdurend op en neer gaan, alsof het pad mij geen seconde rust gunt. De route loopt door uitgestrekte bossen en over paadjes die soms amper nog paadjes te noemen zijn. Regelmatig zijn het echte “doorworstelstukjes”, maar de natuur maakt alles goed. Die blijft simpelweg prachtig.

Het is uiteindelijk al halfzes wanneer ik aankom bij Alain in Cirfontaines-en-Azois, met 580 hoogtemeters stevig in de kuiten. Mijn rechter scheenbeen speelt ondertussen al een dag of vier wat tegen: rood en licht gezwollen. Hopelijk ziet dat er morgen alweer beter uit.

Ook het Franse koppel Cécilia & Hervé overnacht hier vanavond. Samen met hen én de hele familie van Alain genieten we van een meer dan heerlijke maaltijd. De sfeer zit goed, de magen raken gevuld en de glimlach blijft aanwezig.

Opnieuw een topdag onderweg. Pittig? Absoluut. Maar met grote overtuiging ook één van de mooiste wandeldagen tot nu toe.

Tot morgen 👣

DA; 27
HM: 575
DM: 536
totDA: 480