GESLOTEN

Ik trek mijn ogen open in de gîte en merk meteen dat mijn twee collega’s al vertrokken zijn. Ze moeten muisstil geweest zijn, want ik heb werkelijk niets gehoord. Ben ik nu echt alweer den laatste? Ach ja, ik haal ze wel in, maak ik mezelf wijs. 😜

Iets na negenen start ik mijn motor en zet koers richting Bourg-Saint-Pierre. Het pad loopt eerst links van de Dranse om enkele kilometers verder de rivier over te steken. Vanaf dan kabbelt ze rechts van mij mee door het dal. Al snel duikt het pad het bos in en begint het stevig te klimmen. Draaien, keren, stijgen en nog eens stijgen. De hoogtemeters laten zich voelen.

Tot in Liddes gaat het zo verder. Ondertussen zakt de temperatuur gestaag en besluit ik mijn windstopper aan te trekken. De thermometer geeft nog amper 12 graden aan, maar volgens mijn meteo-app voelt het eerder als 8. Dat zijn temperaturen die we de voorbije weken niet meer gewend zijn. En morgen? Op de Col du Grand-Saint-Bernard voorspellen ze tussen -3 en 4 graden. Dat belooft...

Net buiten Liddes word ik plots tegengehouden door een wegversperring. Weg afgesloten wegens werken. Tja, daar gaat mijn zorgvuldig uitgestippelde route. De omleiding stuurt me eerst opnieuw een stuk naar beneden en leidt me langs een waterkrachtcentrale die haar energie haalt uit het water van de Dranse. Niet bepaald gepland, maar wel een mooie extra onderweg.

Daarna volg ik opnieuw het bospad richting Bourg-Saint-Pierre. Wanneer ik het dorp binnenstap, word ik nabij een klein skiliftje verwelkomd door een bord: “Bienvenue à Bourg-Saint-Pierre.” Eindpunt van de dag bereikt!

Voor ik naar de gîte trek, passeer ik nog even langs het tankstation voor wat kleine inkopen. Veel commerce moet je hier niet verwachten. In Bourg-Saint-Pierre is het vooral rust, bergen, stilte en 222 inwoners.

Bij aankomst aan de gîte Maison Saint-Pierre blijken mijn twee collega’s van vanmorgen al lang binnen te zijn. Geen sprake meer van hen inhalen dus. 😅

Ik haast me nog naar de kerk voor mijn obligate stempel en maak er kennis met de familie Kok uit Arnhem. Aangename mensen. Ook zij zijn onderweg naar Rome, volledig met de fiets — en nee, niet elektrisch. Respect! 💪

Van hen hoor ik dat fietsers blijkbaar niet over de col mogen. De pas zou afgesloten zijn voor alle verkeer, behalve voor wandelaars. Lucky me! Dat is nog eens een voordeel van stapper te zijn.

’s Avonds schuif ik samen met Charel, de Fransman, aan tafel en doen we ons tegoed aan een zelfgemaakt avondmaal. De verhalen zijn zoals altijd gratis inbegrepen.

Zo komt er een einde aan alweer een geslaagde dag. Fris, soms wat guur, maar met prachtige vergezichten en maar liefst 890 hoogtemeters op de teller.

Morgen steken we den col in onzen binnenzak.

Tot morgen! 🚶‍♂️⛰️😊

DA: 16
HM: 890
DM: 140
tot DA: 960