COL DU GRAND-SAINT-BERNARD – ALT. 2473 m

!! HALF WAY !!

Twee uur na mijn twee medepelgrims – de Fransman Charel en mijnheer de Koreaan – vertrek ik voor wat zonder twijfel de koninginnenrit van deze tocht mag heten. De weergoden blijken mij gunstig gezind: een strakblauwe hemel, een vriendelijk zonnetje en een frisse 9 graden. Koud genoeg om wakker te blijven, maar ideaal wandelweer.

Vanaf de eerste stap is de boodschap duidelijk: klimmen. Veel klimmen. Gelukkig staat de weg naar de col overal netjes aangeduid; een gps is hier eigenlijk overbodige luxe. Wat volgt, is een dag wandelen door een landschap dat zo mooi is dat je er voortdurend foto's van wilt maken en tegelijk beseft dat geen enkele foto het echt kan vatten. Bergen, rotsen, weidse uitzichten... dit verveelt nooit.

Bij een charmant berghuisje neem ik mijn eerste rustpauze. De zon warmt aangenaam mijn snoet op en ik geniet van het moment. Daarna gaat het verder richting Barrage des Toules.
Deze stuwdam in het Zwitserse kanton Valais werd in 1964 gebouwd voor de productie van waterkracht en vormt het bergmeer Lac des Toules. Het indrukwekkende alpiene decor wordt tegenwoordig nog extra bijzonder gemaakt door het drijvende zonnepark op het meer.

Net naast de dam lonkt een uitnodigend café: La Casa del Pumba. Zo'n uitnodiging sla ik natuurlijk niet af. Gezwind neem ik plaats en bestel een koffietje. Dat smaakt altijd beter op hoogte.

Daarna wordt het opnieuw serieus. Het pad blijft ongemeen hard omhoog gaan. De temperatuur zakt wat en een gure wind steekt geregeld op. Tijd voor een extra fleece en de muts. Terwijl ik mij verder naar boven werk, heb ik plots geluk: een alpenmarmot schiet voor mijn voeten voorbij. Deze diertjes leven hier met velen, maar zijn meestal zo schuw dat je ze nauwelijks te zien krijgt. Vandaag heb ik prijs.

Ik wandel voorbij het Lac des Toules en sla iets verder linksaf. Ondertussen zitten we al boven de 1900 meter. Het pad kronkelt alle kanten op, stijgt en daalt, voert over rotsen en door kleine stroompjes die ik zonder natte voeten probeer te trotseren. Uiteindelijk bereik ik de beroemde "betonnen champignon", zoals wandelaars hem noemen. In werkelijkheid is het de ventilatieschacht van de tunnel ‘du grand saint Bernard’die hieronder loopt. Vanhier af is het nog 4km tot de col.

Hier moet een keuze gemaakt worden.

Optie één: veilig langs de weg naar boven wandelen. Vandaag is er nauwelijks verkeer omdat de pas aan Italiaanse zijde afgesloten is tot 22 juni door een rotslawine en de opruimwerken nog bezig zijn.
Optie twee: het wandelpad blijven volgen. Dat ligt echter nog gedeeltelijk onder de sneeuw, waardoor het moeilijker wordt om zowel te wandelen als het juiste spoor te vinden.

Uiteraard draag ik veiligheid hoog in het vaandel ……  dus kies ik voor optie..... twee. 🙉
Er mag toch nog een beetje avontuur inzitten ook, hé?

Wat volgt is een heerlijk stukje bergpret: glijden door de sneeuw, zoeken naar markeringen, af en toe twijfelen of ik nog wel op het juiste pad zit, maar zonder vallen en met succes. Uiteindelijk bereik ik rond 16 uur de top van de col op 2473 meter.

Wat een moment.

Een stevige wind blaast over de pas en het voelt heerlijk fris aan. Ik blijf even staan, kijk rond en besef dat ik het gehaald heb. De Col du Grand-Saint-Bernard zit in mijn zak. Een zware klim, maar eentje door een omgeving die ik nooit meer zal vergeten.

Daarna haast ik mij naar de hospice voor pelgrims, een indrukwekkend gebouw dat hier al sinds 1050 staat. Daar wacht mij nog een klein avontuur. Pater Frederick kan mijn reservatie nergens terugvinden. Na wat zoeken blijkt waarom: ik heb niet geboekt voor 11 juni, maar voor... 11 juli.

Kleine administratieve misrekening.

Gelukkig blijft de pater uiterst kalm. Er is plaats genoeg en ik krijg alsnog netjes mijn driepersoonskamer toegewezen. Helemaal voor mij alleen nog wel.

Om half zeven schuif ik samen met een twintigtal andere gasten, waaronder mijn Koreaanse compagnon, aan tafel voor een heerlijke kaasfondue. Na zo'n dag smaakt alles goed, maar dit was echt genieten.
Morgen blijf ik hier een extra rustdag nemen. Dat mag ook eens. Niet elke dag moet een gevecht met de berg zijn.

En nog iets...…. Ik ben officieel halfweg.
Amai. Het gaat vooruit.

Tot overmorgen. 🚶‍♂️⛰️🍷

DA; 12
HM; 910
DM: 120
tot DA: 972