Rustig aan doen op de Grote Sint-Bernhardpas
Om 08.00 uur werd ik verwacht aan het ontbijt. Veel keuze was er niet: aanwezig zijn of een tik op de kin riskeren. Gelukkig is ontbijten tussen de vertrekkende meute helemaal geen straf. Terwijl de meeste gasten hun reis verderzetten, mag ik nog een extra dag genieten van deze bijzondere plek hoog in de bergen.
Na het ontbijt trok ik me even terug op de kamer om de vragenlijst van Het Nieuwsblad zorgvuldig in te vullen. Jawel, er verscheen ondertussen ook een digitaal artikel. En alsof dat nog niet genoeg was, besteedde ook Het Laatste Nieuws aandacht aan mijn avontuur. Altijd fijn wanneer de pers dergelijke acties mee onder de aandacht brengt.
Als kers op de taart werd ik om 14.00 uur gecontacteerd door TV Oost voor een videocall. Reporter Matti stelde enkele vragen voor een reportage die vanavond wordt uitgezonden. Wie benieuwd is naar het resultaat, kan om 18.30 uur afstemmen op TV Oost.
Al die media-aandacht kan natuurlijk alleen maar helpen voor het goede doel waarvoor ik onderweg ben. De sponsorstand staat ondertussen al op een prachtige 7.865 euro. Een bedrag waar ik ontzettend dankbaar voor ben. Toch blijft die magische grens van 10.000 euro lonken. Dus beste mensen: voel jullie vooral geroepen om nog een extra duwtje in de rug te geven, ten voordele van Kom op tegen Kanker en Verblijven Levensvreugde Aalst.
Na alle sociale verplichtingen was het tijd voor wat ontspanning 😉. Ik bracht een bezoek aan het lokale museum dat volledig gewijd is aan de beroemde Sint-Bernardshonden. En toeval bestaat blijkbaar toch, want net vandaag opende het museum opnieuw de deuren voor het nieuwe seizoen. Ik mocht mezelf zelfs de tweede bezoeker van het jaar noemen!
Het bezoek bleek een bijzonder aangename verrassing. Via een moderne en geanimeerde tentoonstelling kom je alles te weten over de geschiedenis van de hospice en de legendarische honden die deze plek wereldberoemd maakten. Alsof dat nog niet speciaal genoeg was, kwam net op dat moment een verzorgster langs met één van de honden. Die liet zich met veel plezier uitgebreid aaien.
Wat een indrukwekkende dieren! Met hun ongeveer 60 kilogram (en plus) maken ze nog altijd veel indruk. Jammer genoeg vernam ik dat Sint-Bernards tegenwoordig niet langer worden ingezet voor reddingsoperaties. Andere, kleinere en wendbaardere hondenrassen hebben die taak overgenomen. De Sint-Bernards zijn tegenwoordig vooral ambassadeurs van hun rijke geschiedenis. Bij de organisatie Fondation Barry leven momenteel 31 honden. Tijdens het seizoen verblijven er steeds 11 op de col, en dat seizoen ging vandaag officieel van start.
Na het museumbezoek maakte ik nog een korte wandeling in de omgeving. De bergen blijven hier telkens opnieuw imponeren. Daarna was het tijd om de drone nog eens de lucht in te sturen en enkele mooie beelden vast te leggen van dit unieke landschap. De ‘pas’ tussen Zwitserland en Italië die blijft nog duidelijk gesloten, en dit tot 22 juni volgens de laatste info.
En zo kwam ik uiteindelijk terecht bij een lokaal biertje, genietend van de rust en het uitzicht, terwijl ik wachtte op het avondmaal om 18.30 uur.
Maar lang blijft het niet stilzitten, want morgen trek ik opnieuw verder richting Aosta. Alleen moet ik daar nog ergens een overnachting zien te regelen... Dat wordt dus een avontuur op zich! 🙉
Tot morgen! 🍻🏔️🐕🦺😊
Reactie plaatsen
Reacties
Ik wandel ook graag e stukske maar dit is toch wel de overtreffende trap zenne. Ik lees vaak je verhaal op de gsm om dan daarna nóg eens naar de foto’s in ‘t groot te kijken op de laptop. Al dikwijls “manmanma” gezegd… ☺️
Superfier op mijn grote broer!
1 woord:
RESPECT!💪🏼🤛🏼