ITALIË, HERE I AM (+1.000 KM) 🇮🇹

Om 06u30 schuif ik aan voor het ontbijt en tegen 07u45 sta ik klaar voor vertrek. De thermometer geeft welgeteld 1°C aan. 🥶 Geen tijd om te treuzelen dus, sprinten is de boodschap als ik het een beetje warm wil krijgen. Voor ik vertrek, kijk ik nog één keer achterom en neem afscheid van mijn naamgenoot, de Col du Grand-Saint-Bernard.

De eerste kilometers zijn meteen opletten geblazen. Het pad ligt er behoorlijk rotsachtig bij en één verkeerde stap kan volstaan om een enkel om te slaan. Gelukkig wordt het vanaf Saint-Rhémy een stuk aangenamer wandelen. De paden liggen er prachtig bij en ondertussen zijn we al afgedaald tot 1.632 meter. Met elke meter die ik verlies, stijgt de temperatuur voelbaar. De lange wandelbroek en regenjas verdwijnen diep in de rugzak.

"Jullie komen er nooit meer uit," mompel ik tevreden tegen mijn kledingstukken.

Onderweg krijg ik een telefoontje van de Aalsterse lokale radio Moyzoo voor een kort interview. Altijd fijn wanneer deze tocht wat aandacht krijgt van de lokale pers. Een extra motivatieboost kan nooit kwaad.

Een half uurtje later bereik ik Saint-Rhémy-en-Bosses. Daar word ik aangesproken door Domenico, die aan zijn huis een klein pelgrimsstandje heeft gebouwd. Iedere voorbijtrekkende pelgrim kan er zijn naam registreren. Op een bord hangen de statistieken van de voorbije jaren. Vorig jaar passeerden hier 1.391 pelgrims, waarvan slechts 75 Belgen. Dat zijn er toch een pak minder dan op weg naar Compostela, bedenk ik me. Een prachtig initiatief van deze sympathieke man. Met plezier laat ik een stempel in mijn paspoort zetten.

Even verderop staat een groep feestelijk uitgedoste mensen verzameld voor een woning. Er wordt getrouwd, vertelt men mij. Altijd leuk om onderweg een stukje lokaal leven mee te pikken. 😊

De omgeving blijft ondertussen adembenemend mooi. Die bergen... ze hebben toch iets magisch. Ik wandel door Étroubles, een schilderachtig dorpje in het Aostadal dat regelmatig wordt uitgeroepen tot één van de mooiste dorpen van Italië. Nu ja, dat wordt tegenwoordig wel snel gezegd hé. 😉 Maar eerlijk is eerlijk: het heeft wel zijn charme.

Vanuit Étroubles volg ik een heerlijk wandelpad richting Gignod. Hoge dennenbomen zorgen voor de nodige schaduw en naast het pad kabbelt een kristalhelder bergstroompje. Water is hier duidelijk geen probleem. Om de haverklap kom ik authentieke drinkfonteinen tegen waar ijskoud bronwater uit stroomt. Een geschenk voor een bezwete wandelaar onder een steeds warmer wordende zon.

Vanaf Gignod wacht opnieuw een stevige afdaling richting Aosta. Mijn knieën krijgen het zwaar te verduren en protesteren af en toe luidkeels. De amortisseurs draaien vandaag serieus overuren.

Om 18u15 bereik ik uiteindelijk mijn slaapplaats. Die heb ik nog net op tijd kunnen regelen dankzij een gouden tip van Bart Hardy, die hier vorig jaar verbleef. Merci Bart! 🙏

Ik word hartelijk ontvangen door zuster Nicole in het Centro Missionario Diocesano. Jawel, vannacht slaap ik bij de nonnekes. 😜

Het was een pittige etappe, eentje die mijn knieën niet snel zullen vergeten. Maar goed, we hebben het weer overleefd.
Nu nog even de stad in om iets lekkers te eten en vooral een heerlijke gelato naar binnen te werken. Want die  heb ik meer dan verdiend. 🍦

Tot morgen! 👋🥾🇮🇹

DA: 30
HM: 60
DM: 1950
tot DA: 1002