Op de limiet

De dag begint nochtans veelbelovend. Om 8u30 zit ik met een ontbijt op het mooie marktplein van Aosta. Ondanks het vroege uur is er al heel wat volk op de been. De stad komt langzaam tot leven: souvenirverkopers zetten hun kraampjes klaar, uit de vele koffiebars klinkt het drukke gekwetter van de Italianen en de eerste zonnestralen zorgen al voor een aangename warmte. De thermometer wijst 22 graden aan. Dat belooft voor later op de dag.

De eerste kilometers lopen door het historische centrum. Altijd fijn om een stad te zien ontwaken. Maar eenmaal buiten Aosta verandert het decor abrupt. Plots gaat de weg stevig omhoog. "Ze gaan er hier weer aan beginnen", denk ik bij mezelf.

Kilometer na kilometer slingert het parcours zich tegen de bergflanken omhoog en weer omlaag. Het is een eindeloos spel van stijgen en dalen, draaien en keren tussen de wijngaarden waarvoor deze streek bekendstaat. Blijkbaar komt hier voortreffelijke wijn vandaan, al heb ik vandaag weinig aandacht voor de degustaties.

Onderweg passeer ik het kasteel van Quart. Tenminste, dat was de bedoeling. Het domein blijkt volledig afgesloten wegens renovatiewerken en daarmee ook een stuk van het wandelpad. Maar ik laat mij niet zomaar tegenhouden. Via enkele sluipwegen slaag ik er toch in om langs het kasteel over te steken en opnieuw op de route uit te komen. Ze gaan mij niet liggen hebben, zenne.

Daarna gaat het verder over bospaadjes, grindwegen en asfaltstroken langs Nus. In het gehucht Rovarey besluit ik halt te houden voor mijn picknick. De plek is perfect gekozen: vlak naast een heerlijk koele waterfontein. Fonteinen zijn hier trouwens overal aanwezig, een ware zegen met deze temperaturen. Je kunt er telkens opnieuw je watervoorraad aanvullen en jezelf wat opfrissen.

Ondertussen is het kwik opgelopen tot 34 graden. Na het versterken van de innerlijke mens en een gezellige videocall met mijn schat — die ondertussen samen met Mike en Saskia op Mespelare-dorp zit — trek ik opnieuw mijn wandelschoenen aan. Nog veertien kilometer te gaan.

Maar vanaf dat moment wordt het vooral een gevecht met mezelf.

Het klimmen en dalen lijkt geen einde meer te kennen. De schoonheid van de streek verdwijnt naar de achtergrond. Mijn aandacht gaat volledig naar de volgende stap, de volgende helling, de volgende bocht. Ik vloek en sakker … af en toe en vraag me zelfs luidop af wat ik hier eigenlijk aan het doen ben. Het zweet gutst van mijn lijf. Op mijn T-shirt vormen de opgedroogde zoutkristallen ondertussen bijna een nieuw bergmassief.

Ja, vandaag zit ik dicht tegen de limiet.

De voorbije wandeldagen waren stevig en dat begint zijn sporen na te laten. De combinatie van de vele hoogtemeters, de afdalingen en de hitte maakt van deze etappe een taaie klant. Maar zoals zo vaak onderweg: blijven stappen, blijven doorgaan. Ook dit overleven we.

Rond 18 uur bereik ik uiteindelijk mijn slaapplaats. Vanavond logeer ik bij pater Stephano in het Convento Frati Cappuccini. Een zeer eenvoudige accommodatie met drie bedden. De douche en het Franse toilet bevinden zich samen in één ruimte. Je doucht er letterlijk boven het "strontgat", gelukkig afgedekt met een houten plankje. Die paters toch...

Het eerste wat ik doe, is mijn elektrolyten aanvullen met een Etixx Sport Hydro Tab. Een halve liter van dat spul en je voelt je meteen weer mens worden.

Na een verfrissende douche trek ik samen met collega-stapper Alberto naar een restaurantje voor een stevige spaghetti carbonara. En geloof mij: die heeft verdomd goed gesmaakt na zo'n dag.

Als ik de cijfers bekijk, hoef ik niet uit te leggen waarom dit een dag tegen de limiet was. De hoogtemeters, de afdalingen en de temperaturen spreken voor zich.

Maar goed... de etappe zit erop. Het bed wacht. En nu slapen.

Tot morgen. 🚶‍♂️⛰️🇮🇹

DA: 31
HM: 795
DM: 822
tot DA: 1.033

.