Hup naar Verrès

De wekker hoeft mij ondertussen niet meer te overtuigen. Opstaan, persoonlijke hygiëne, rugzak fitten, spullen bijeenrapen… alles verloopt in het tempo van een geroutineerde backpacker. Om 07.30 uur sta ik al in de Carrefour Express van Châtillon voor een stevig ontbijt en de nodige proviand voor onderweg. Daarna nog snel een koffie bij Pasticceria Gelateria Caffè Le Delizie dei Tre Re, een blik op de markt die net op gang komt, en weg ben ik.

De gele wegwijzers beloven mij 5 uur en 45 minuten wandelen tot Verrès. Moeilijkheidsgraad: E. Wat dat precies betekent weet ik niet, maar ik zal het onderweg wel ontdekken.

Achter de kerk van Châtillon begint het meteen serieus. Het pad trekt zich niets aan van een rustige opwarming en stuurt mij rechtstreeks de hoogte in. Van 504 naar 634 meter. Een stevige klim die elk spiertje wakker schudt en ervoor zorgt dat het lichaam onmiddellijk beseft dat er gewerkt moet worden vandaag.

Eigenlijk lijkt deze etappe sterk op die van gisteren: bospaadjes, rotspaden en smalle wandelwegen die zich vastklampen aan de flanken van de bergen. Alleen is de afstand wat korter. Maar dat maakt het niet minder indrukwekkend. Het blijft een voorrecht om hier rond te lopen. De uitzichten zijn fenomenaal en ik kom op plaatsen waar de doorsnee toerist waarschijnlijk nooit zal belanden.

Onderweg passeer ik kleine authentieke gehuchten, soms niet meer dan een handvol huizen die tegen de bergwand lijken geplakt. Alsof iemand ze rechtstreeks uit een oude postkaart heeft geknipt en hier heeft neergezet. Door smalle straatjes, waar de huizen elkaar schaduw schenken tegen de zomerzon, wandel ik zonder één levende ziel tegen te komen. Tenminste, geen menselijke. Honden zijn er meer dan genoeg. Gelukkig houden ze zich gedeisd en laten ze de pelgrim ongemoeid.

Via Saint-Vincent, Chenal en Ruelle gaat het verder door de Aostavallei. Hoog boven mij verschijnt het kasteel van Chenal, trots uitkijkend over de vallei. Opnieuw zo’n plek waar je automatisch even stilvalt om rond te kijken.

In Montjovet kom ik voorbij een opvallend houten beeldhouwwerk dat dienstdoet als officieel fotopunt. Gezicht door de uitsparing steken, selfie nemen en klaar. Op de achtergrond prijkt het indrukwekkende kasteel Saint-Germain, dat hoog boven de Dora Baltea uittorent. Langs het traject duiken trouwens geregeld prachtige houten sculpturen op. Sommige zijn kunstwerken, andere eerder ludieke verrassingen.

Mijn favoriet vandaag is een bord dat optimistisch meldt dat Rome nog 726 kilometer ver ligt. Dat zette me toch even aan het denken. Mijn planning bedraagt ruim 900 kilometer. Loop ik dan echt zo verkeerd? Of probeert iemand hier de pelgrims een beetje moed in te spreken? 😜

Rond half vijf bereik ik mijn bestemming: Casa del Pellegrino S. Agostino in Verrès. Een eenvoudige pelgrimsherberg met plaats voor tien personen. Vanavond deel ik de accommodatie met Ulrich, een Duitser die zijn tocht aflegt met een wandelkar.

Na een verkwikkende douche trek ik de stad in. Bij Carpe Diem geniet ik van een heerlijk stuk vlees en wat later nestel ik mij op een gezellig terras tussen luid kwetterende Italianen om dit verslag neer te pennen. De sfeer is levendig, de vermoeidheid aangenaam en de benen voelen dat ze gewerkt hebben.

Het was opnieuw een uitdagende maar prachtige wandeling langs de flanken van de Aostavallei. Veel klimmen, veel dalen, veel schoonheid. Precies waarvoor ik hier ben.

En nu nog hopen dat de Rode Duivels eindelijk eens een bal tegen de netten krijgen.

Tot morgen. 🚶‍♂️🇮🇹🍷⚽

DA: 20
HM; 540
DM: 650
tot DA: 1.053