ETAPPE 49 - 19/06/2026: CAVAGLIA - VERCELLI 34KM (1.160KM)

Verkeerd adres, juiste bestemming 

Ik vertrek alweer tijdig. De weerapps zijn het deze keer opvallend eens: warm, warmer, heetst. De komende dagen en weken beloven een stevige portie Italiaanse zomer, dus werk ik snel een ontbijt naar binnen en zet ik koers richting San Germano Vercellese.

Veel valt er onderweg niet te zien, behalve één ding: ruimte. Heel veel ruimte. Het landschap is vlak, aangenaam vlak zelfs. Niet verwonderlijk, want ik bevind me in het westelijke deel van de Po-vlakte, een gigantische lap grond van ongeveer 650 kilometer lang en 250 kilometer breed.

Na een stevige ruk van een kilometer of tien bereik ik Santhià. Tijd voor een korte strategische stop. Op een gezellig terrasje zoek ik verkoeling met een ijskoude cola die sneller verdwijnt dan ik zou willen toegeven. Vervolgens verlaat ik de stad via een indrukwekkende constructie van metalen trappen over de spoorweg. Een architect moet daar ooit gedacht hebben: "Hoe ingewikkeld kunnen we een oversteek maken?"🙉

Na een tijdje langs een drukke weg gewandeld te hebben, duik ik eindelijk de rijstvelden in. Jawel, hier wordt duchtig rijst geteeld. Santhià ligt midden in het rijstgebied van de provincie Vercelli, een van de belangrijkste rijststreken van Europa. In het voorjaar staan de velden hier grotendeels onder water, maar vandaag staat vooral de pelgrim onder druk. De temperatuur klimt vrolijk boven de dertig graden en de vochtigheid doet er nog een schepje bovenop.

Net wanneer ik begin te dromen van een zwembad ter grootte van de Middellandse Zee, verschijnt als een mirakel een waterfontein midden in de vlakte. Deze uitgedroogde pelgrim maakt daar dankbaar én uitvoerig gebruik van.

Via een tunnel onder het station bereik ik uiteindelijk mijn bestemming: San Germano Vercellese. Dacht ik toch.🙈
Want hier blijkt helemaal géén pelgrimsgîte te zijn. Angela uit Port St Martin (ETP 46) die mij drie dagen geleden informatie gaf, heeft blijkbaar ergens een afslag gemist. Ik bel het nummer dat ik heb meegekregen en krijg het slechte nieuws: de herberg ligt niet hier, maar acht kilometer verderop in Vercelli. Acht.Kilometer.Verder. !!!
Mijn enthousiasme om die er nog even bij te nemen is ver te zoeken😱
Op dat moment parkeert een jongeman zijn aftandse Renault 4 vlakbij. Ik stap op hem af en vraag eerder voor de grap dan ernstig of hij misschien zin heeft om een vermoeide pelgrim naar Vercelli te voeren. "Nessun problema!" antwoordt hij lachend. En voor ik goed besef wat er gebeurt, zit ik naast hem in zijn rammelende bolide en word ik acht kilometer verder afgezet. Hoe behulpzaam kun je zijn? Ik geef hem een flinke fooi en een minstens even grote dankjewel.

Zo beland ik uiteindelijk toch in Vercelli, een van de belangrijkste steden van de Po-vlakte en het kloppend hart van de Italiaanse rijst export. Na wat zoeken door de oude straatjes vind ik mijn onderkomen: het Hospitale Sancti Eusebi, ook bekend als Ostello Amici della Via Francigena. Een echte pelgrimsherberg in het historische centrum van de stad.

Ik deel de kamer met een Duitser en een Engelsman. Er is avondeten voorzien, ontbijt ook, allemaal op donativo-basis. Een systeem dat ik altijd wel kan appreciëren: eerst proeven, daarna beslissen hoeveel het waard was. En als het eten even goed is als de gastvrijheid, dan komt dat helemaal goed.
Het avondmaal is alvast geslaagd. Risotto, hoe kan het anders, sla .. taart en galetto. Een geweldige team van enthousiaste vrijwilligers verzorgen de catering. Dikke mercie.

Morgen wacht een extra korte etappe naar Palestro. Mij hoor je niet klagen zenne

Tot morgen! 🚶‍♂️☀️🍚🇮🇹