ETAPPE 56 - 27/06/2026: ORIO LITTA - PIAZENCA 26KM (1.327KM)

Schipper, mag ik overvaren... ja of nee?

Vanmorgen trekken we met z'n allen, Anna … Felix en Kristel,  eerst naar de nabijgelegen bar voor een stevig ontbijt. Daarna zetten we koers richting Piacenza, al kiezen we vandaag voor een licht aangepaste route. Op aanraden van Graziella nemen we een viertal kilometer verder een bootje dat ons de Po overzet. Omdat de overtocht pas om 9 uur vertrekt, hoeven we vandaag gelukkig niet bij het krieken van de dag te vertrekken. Om 7.45 uur zetten we onze eerste stappen.

Onderweg naar Corte Sant'Andrea, de vertrekplaats van onze boot, komt ex-burgemeester Pierluigi ons nog achterna gefietst om afscheid te nemen. Een bijzonder aangename man met een écht pelgrimshart. Dankzij zijn inzet tijdens zijn ambtstermijn beschikt Orio Litta vandaag over zo'n mooie pelgrimsherberg. Dat soort mensen maakt echt een verschil.

Onze schipper is de goedlachse Danilo Parisi, een man die duidelijk met hart en ziel zijn werk doet. Aan boord bevinden zich ook twee kranige Ierse dames van maar liefst 77 jaar jong. Met rugzak en al stappen ook zij hun camino. Chapeau! Je moet het op die leeftijd toch maar doen.

De waterstand van de Po staat historisch laag. De aanhoudende droogte zal daar ongetwijfeld veel mee te maken hebben. Ter hoogte van Soprarivo stappen we weer aan land, waarna Danilo ons meeneemt naar zijn huis. Daar vertelt hij vol passie een uitgebreid historisch verhaal. Ik moet eerlijk toegeven dat ik er maar de helft van begrepen heb, maar zijn enthousiasme maakte alles goed. We krijgen er bovendien gratis een mooie stempel in ons pelgrimspaspoort, gekoeld water én een flinke portie watermeloen. Zo'n ontvangst vergeet je niet snel.

Het is ondertussen al 10.15 uur wanneer we opnieuw vertrekken voor de laatste zestien kilometer. Intussen staat de zon al ongenadig hoog aan de hemel. Een drukkende, vochtige hitte wordt onze trouwe metgezel voor de rest van de dag.

In Calendasco houden Felix, Anna, Kristel en ik een eerste stop om onze watervoorraad aan te vullen en onze meegebrachte sandwich op te eten. Een vijftal kilometer verder, in Malpaga, volgt een tweede pauze. De weg loopt kilometerslang langs een asfaltbaan zonder noemenswaardige schaduw. Het is zweten als een rund.

Kristel besluit verstandig om de bus naar Piacenza te nemen. Ze voelt zich wat duizelig en luistert naar haar lichaam. Groot gelijk heeft ze. Op een pelgrimstocht moet je soms even je trots opzijzetten.

Samen met Anna en Felix stap ik verder naar Piacenza. Onderweg steken we de volledig uitgedroogde rivier de Trebbia over. Een vreemd en bijna onwezenlijk zicht. Aan de rand van deze stad met ongeveer 103.000 inwoners verlaten we officieel Lombardije en zetten we voet in de regio Emilia-Romagna. Opnieuw een mooie mijlpaal op mijn tocht naar Rome.

Even later neem ik afscheid van Anna en Felix. Anna keert morgen terug naar Engeland, terwijl Felix overmorgen moedig zijn tocht richting Rome verderzet. De kans dat onze wegen elkaar nog kruisen is klein, maar op een pelgrimstocht weet je natuurlijk nooit.

Voor mij zit de dag er nog niet op. Ik wandel nog een zestal kilometer dwars door het uitgestrekte Piacenza naar mijn ostello aan de andere kant van de stad.

Na aankomst volgen de ondertussen vertrouwde rituelen: douchen, de was doen en even de benen omhoog. Daarna bestudeer ik nog grondig de etappe van morgen. Met deze temperaturen wil ik vooral één ding vermijden: onnodige kilometers.

De Po overvaren, nieuwe vrienden ontmoeten, afscheid nemen van reisgezellen en opnieuw een regiogrens oversteken... het was alweer een dag vol kleine en grote momenten die deze pelgrimstocht zo bijzonder maken.

Tot morgen! 🚶‍♂️⛴️☀️🌿