ETAPPE 57 - 28/06/2026: PIAZENCA - FIORENZUOLA D’ARDA 34KM (1.361KM)

Zon, zonnebloemen en een kasteel als uit een sprookje

Mijn ontbijt neem ik vandaag in de ostello en om 06.30 uur geef ik mezelf het startschot. Stappen gaan we doen... en nog geen beetje. 😜

Na enkele kilometers laat ik via de Università Cattolica del Sacro Cuore Piacenza definitief achter mij. Ik zet er stevig de pas in en houd mijn eerste stop in Pontenure. Een lekker koffietje en een fles gekoeld water verdwijnen zonder veel moeite naar binnen. Ondertussen zie ik de kerkgangers naar buiten komen. Ze staan gezellig te keuvelen en zien er bijzonder opgewekt uit. Den lieven Heer zal hun zonden van de voorbije week alweer vergeven hebben. 🙉🙈

Veel tijd om te blijven hangen is er niet. De eindbestemming ligt nog ver voor mij.

De etappe loopt vandaag hoofdzakelijk over geasfalteerde wegen door open landbouwgebied. Schaduw is een zeldzaam goed en de zon laat zich opnieuw van haar warmste kant zien. Gelukkig zorgen uitgestrekte zonnebloemenvelden af en toe voor wat afwisseling, terwijl in de verte de contouren van de Apennijnen steeds duidelijker zichtbaar worden. Ze komen langzaam maar zeker dichterbij.

En dan verschijnt  Castello di Paderna. Er heerst een gezellige drukte, want vanmiddag stappen Federica en Cesare hier in het huwelijksbootje. Eigenlijk is het domein privébezit, maar een bijzonder vriendelijke dame geeft me toch toestemming om even rond te wandelen.

Wat een prachtig kasteel! De romantische binnenplaats en de sfeervolle gebouwen vormen het perfecte decor voor een trouwfeest. Het kasteel dateert uit de elfde eeuw en is vandaag nog steeds eigendom van de familie Tedaldi.

Het mooie is dat dit kasteel al bijna duizend jaar uitkijkt over de Via Francigena. Waar vroeger ridders, kooplieden en pelgrims passeerden, wandelen vandaag nog altijd honderden mensen richting Rome. Sommige plaatsen lijken werkelijk onaangeroerd door de tijd.

Ik wens het bruidspaar in gedachten een mooie dag toe, roep nog een welgemeende arrivederci en trek weer verder.

Nog steeds door open velden  en met in de verte de bergen als decor.

In het gehucht Chero (of zoals ik het onderweg bleef noemen: "Cherokee" 😄) houd ik mijn laatste pauze. De vriendelijke uitbaatster van het restaurant trakteert me zomaar op een heerlijke tiramisu. Een ijskoude cola erbij... meer moet dat niet zijn. Alsof dat nog niet genoeg is, volgt er ook nog een fijne videogesprek met mijn liefste dochter Ymke, die ergens aan een zwembad ligt te genieten, samen met hare Felix. Het contrast met mijn wandeltocht kon nauwelijks groter zijn. 😄

Met hernieuwde moed zet ik de eindsprint in.

Rond 16.00 uur bereik ik mijn bestemming en word ik hartelijk ontvangen door Cristiano in de Ostello Parrocchia di San Fiorenzo. Voor 20 euro heb ik opnieuw een bed voor de nacht. Alles wat een pelgrim nodig heeft... behalve airco. 🙉🙉 Ach ja, een mens kan niet alles hebben.

De teller staat ondertussen op 1361 kilometer. Ze zitten ondertussen stevig in de kuiten, maar het gevoel blijft hetzelfde: moe, voldaan en dankbaar.
Vandaag ben ik exact 9 weken onderweg … nog 4 weken te gaan. Het gaat ontzettend hard vooruit. 😉

Straks nog even het dorpje in om iets lekkers te gaan fretten. Dat heb ik vandaag meer dan verdiend.🤔

Ik schrijf dit verslag rustig op het pleintje voor de kerk. Rond mij zie ik hoe heel wat inwoners zich buiten installeren. Hun huizen houden de hitte van de voorbije dagen vast, dus zoeken ze de avondkoelte op... al is "koelte" misschien een groot woord. De thermometer van de apotheek geeft nog altijd een gezellige 34 graden aan. Afkoelen doet het dus allerminst. Maar de sfeer op het plein is heerlijk ontspannen. Kinderen spelen, buren slaan een praatje en het leven lijkt zich hier pas echt af te spelen wanneer de zon stilaan naar de horizon zakt. Italië op zijn mooist.

Tot morgen! 🚶☀️🌻🏰🍰🍺