ETAPPE 20 - 17/05/2026: CIRFONTAINES EN AZOIS - CHÂTEAUVILLAIN (Dept Haute Marne) 15KM (495KM)

GASTVRIJHEID

Het is heerlijk ontbijten aan tafel bij mijn gastgezin. Alain en zijn vrouw zijn bijzonder joviale, aangename zeventigers met een echt pelgrimshart op de juiste plaats. Buiten hangt een heerlijke stilte op deze zondagochtend, maar binnen gaat het er vrolijk en uitgelaten aan toe tijdens het ontbijt. Cécilia en Hervé vertrekken vandaag terug huiswaarts — hun stukje Via Francigena zit erop — net als de broers van Alain. Nog een welgemeende handdruk, een paar bissous voor madame, en ik trek weer verder vanuit dit vredige dorpje.

Door een misrekening van mijnentwege — ja hoor, ook dat gebeurt onderweg — staan er vandaag slechts vijftien kilometer op het programma richting Chateauvillain. Maar kom, het is zondag voor iets hé 😉
Ik slenter door het dorp waar de tijd precies is blijven stilstaan. Een man opent geeuwend zijn raamluiken, twee oudere mensjes werken al in hun groentetuin en zwaaien mij bemoedigend toe. “Bonne route!” roepen ze enthousiast. Van die kleine tafereeltjes waar een mens instant gelukkig van wordt.

Ik volg nog steeds de historische Chemin de Sigeric, zoals de Via Francigena hier ook genoemd wordt, verwijzend naar de heilige die deze route eeuwen geleden al afstapte.

Via Aizanville wandel ik richting Orges. Onderweg raak ik aan de praat met de charmante Emmanuelle, die net voorbijgefietst komt. Ze vraagt spontaan of ik iets nodig heb en rijdt zonder aarzelen terug naar huis om een stuk Frans brood te halen. Even later komt ze mij achterna met het brood én een potje zelfgemaakte chocomousse. Hoe lief kan een mens zijn? Alsof dat nog niet genoeg is, geeft ze mij ook haar gsm-nummer “voor het geval dat” ik geen overnachting vind in Chateauvillain. Een vooruitziende vrouw, zo zal later blijken.

De natuur is hier oorverdovend stil. Enkel het vrolijke gekwetter van vogels doorbreekt de rust… tot plots vijf blaffende honden recht op mij afstormen. Gelukkig volgt hun baasje rustig met de fiets. Oef 😅

Eenmaal aangekomen in Chateauvillain trek ik naar de pelgrimsherberg. En wat ik al een beetje vreesde, blijkt waarheid te worden: de deur zit potdicht en niemand neemt de telefoon op. Zondagsdienst zeker? Blijkbaar had ik mij enkele dagen op voorhand moeten aanmelden — iets wat ik dus compleet vergeten ben. Daar sta ik dan, zonder code voor de deur.

Dus… bellen naar Emmanuelle. Zonder één seconde te twijfelen springt ze in de auto en komt ze mij ophalen aan de kerk. Nog voor we naar de gîte vertrekken die zij uitbaat in Orges, stoppen we eerst bij vrienden van haar: Claude en Mireille. Die zitten uitgebreid te aperitieven met alles erop en eraan. Het grappige toeval wil dat ik deze mensen enkele uren eerder nog vriendelijk had toegewuifd toen ik langs hun huis wandelde.

Nog voor ik goed en wel besef wat er gebeurt, krijg ik een glas wijn in mijn handen gedrukt en schuif ik mee aan tafel voor een bord heerlijke pasta met een stukje vlees waarvan ik de naam niet ken — maar amai, het smaakt fantastisch. Daarna volgt nog dessert én een stevig lokaal drankje als afsluiter. Jonathan, de echtgenoot van Emmanuelle, krijgt ondertussen steeds kleinere oogjes… waarschijnlijk een zwaar werkweekje achter de rug 😉

Na twee uur gezellig tafelen met mensen die gastvrijheid werkelijk in hun hart dragen, brengt Emmanuelle mij naar één van haar drie luxe gîtes. Voor een klein prijsje mag ik overnachten in een bijzonder mooie en moderne woning voor acht personen. Werkelijk alles is hier piekfijn in orde. Morgen om 8u10 komt ze mij zelfs terug ophalen om mij opnieuw naar Chateauvillain te brengen. Service van de bovenste plank.

Wat een dag alweer.
De Via Francigena blijft mij verbazen met haar eenvoud, haar schoonheid… en vooral met de warmte van de mensen die ik onderweg ontmoet.

Graag tot morgen, maar eerst naar de finale van ‘de mol’ kijken 😉

DA: 15
HM: 192
DM: 166
Tot DA: 495