Etappe gesponsord door
COPPIETERS VEERLE - MÖRFELDEN WALLDORF
Nog even terugkomen op gisteravond.
Wat een gezellige en vooral smakelijke bedoening was me dat! Bij Au Bon Vivant werden we door Christoph en zijn vrouw culinair verwend, en dat op een bijzonder amusante manier. Christoph blijkt niet alleen een uitstekende gastheer, maar ook een geboren entertainer.
We kregen een heerlijk menu voorgeschoteld: als voorgerecht zalm in een krokant jasje met sla, gevolgd door een bijzonder smaakvolle risotto. Het dessert – een vanillepudding met aardbeien – vormde de perfecte afsluiter. Dit alles rijkelijk begeleid door lekkere Jura-wijn en een typisch Via Francigena-biertje. Als degustiefje volgde nog een Prunelle de Bourgogne – een mens zou voor minder tevreden zijn.
Het gezelschap was al even kleurrijk als de maaltijd: vier Fransen, twee Engelsen – waaronder Paula, een vrouwelijke priester uit de Londense Saint Paul’s Cathedral – twee Australiërs en ene Belg uit Oilsjt. Van een internationaal gezelschap gesproken! Au Bon Vivant is werkelijk een warme familiale B&B en een absolute aanrader.
Deze ochtend werden we opnieuw verwend met een smakelijk ontbijt. Paula stond al vroeg in haar startblokken klaar voor vertrek. Ikzelf volgde om 8u30 – flink van mij, hé.
Na een uitgebreid afscheid bedankte ik Christoph voor zijn gastvrijheid en humor, en trok opnieuw de wandelschoenen aan onder een staalblauwe hemel.
Ik verlaat Dampierre-sur-Salon en sta haast onmiddellijk weer met mijn voetjes in het groen. Al snel bots ik op een gravelweg die uitdagend afgesloten is met een slagboom en het bordje ‘terrain privé’. Mijn gps beweert nochtans dat dit een publieke weg is. Ik krijg stilaan de indruk dat landbouwers hier nogal gul zijn met die ‘privé’-bordjes. Ook in de bossen kom ik ze met de regelmaat van de klok tegen.
Ook deze keer lap ik de waarschuwing opnieuw aan mijn laars en zet dapper koers over het zogezegd verboden terrein. Hopelijk zonder waakhond of boze boer op mijn pad. Gelukkig geraak ik zonder kleerscheuren verder – geen hond, geen boer, geen probleem.
De weg slingert zich als een slang door het landschap. Via Savoyeux, Mercy-sur-Saône en Sainte-Reine bereik ik uiteindelijk de begraafplaats van Igny. Ondertussen is het pokkewarm geworden en mijn waterzak is bijna leeg. Tijd om bij te tanken… tussen de doden.
Ik vul mijn water bij, steek mijn hoofd onder de kraan en maak mijn zonnepet lekker nat. Afkoelen is de boodschap.
Twee kilometer verder, in Vellemoz, houd ik uitgebreid picknick aan een typische lavoir – zo’n eeuwenoud washuis waar mensen zich vroeger konden wassen en dat je hier nog overal verspreid terugvindt. Altijd charmante plekjes om even halt te houden.
De laatste tien kilometer blijken echter nog stevig door te wegen. Het pad loopt dwars door het bos over sterk overgroeide paadjes. Het wordt worstelen, zoeken en soms bijna ploeteren om de juiste weg te vinden.
Uiteindelijk bereik ik Burcey-lès-Guy, al slaag ik er eerst nog in om wegens onoplettendheid een extra ommetje van een tweetal kilometer te maken. Verdoeme toch 🙈
Uitgedroogd en rood als nen pioen kom ik aan bij de verzorgde pelgrimsherberg waar al drie anderen aanwezig zijn. Eerst en vooral: den douche in en afkoelen geblazen.
Daarna sluit ik voor een halfuurtje de ogen op mijn bedje, kwestie van terug op mijn positieven te komen. Tja… ’t is warm geweest.
’s Avonds eten we gezellig met ons vieren een lekkere maaltijd. Nadien strek ik nog even de beentjes in het dorp en jawel hoor… daar bots ik opnieuw op Paula én de twee Australiërs. De Via Francigena blijft precies een klein dorp op zichzelf.
Voor mij is het mooi geweest vandaag. Ik kruip zo snel mogelijk onder de wol. Alhoewel… wol… daarvoor is het eigenlijk veel te warm.
Maar morgen…
Morgen belooft een fantastische dag te worden. Dan zie ik eindelijk mijn schat terug, die mij hier vijf dagen komt vergezellen, samen met Frank en Natasja.
Feest in de barak 😉
Tot morgen.
Reactie plaatsen
Reacties