Etappe gesponsord door
Kiné VAN DE VELDE CHRISTINE - AALST
DAAR GAAT ZE … voor de 2e keer
De dag begon zoals je hem het liefst nog wat langer laat duren: samen gezellig ontbijten. Geen haast, gewoon genieten van het samenzijn, van de kleine momenten die achteraf vaak de grootste blijken te zijn.
Daarna richting Foucherans, het startpunt van de etappe van vandaag. Maar tegelijk ook de plek waar onze wegen weer even zouden scheiden. Een bijzondere plaats dus… eentje met twee gezichten: dat van avontuur en dat van afscheid.
Van hieruit gaat het voor mij in één ruk verder richting Rome. Acht weken stappen, beleven en ontdekken, met ergens diep vanbinnen de geruststellende gedachte dat daar, aan het einde van die lange weg, mijn schat opnieuw op mij wacht.❤️
Maar eerst nog dat moment…
Nog één stevige knuffel, een blik die alles zegt en jawel… een klein traantje dat zich niet laat wegsteken. En voor ik het goed en wel besef, is ze weg.
Toch zit er iets moois in afscheid nemen. Elkaar missen is tenslotte ook een teken van elkaar graag zien. Het maakt de afstand niet kleiner, maar de verbondenheid des te groter.
Dus lieve schat, een oprechte dankjewel dat ik dit avontuur mag aangaan en dat je mij met zoveel liefde en vertrouwen laat vertrekken.🙏
En Natascha & Frank… nee, geen gewone dankjewel, maar een dikke merci voor de fijne vierdaagse, de gezelligheid en vooral om mijn Katrien veilig heen en terug te brengen.
De rugzak staat klaar, Rome roept… en het hart? Dat stapt vandaag gewoon een beetje voller én een beetje leger tegelijk.
JURA JURA JURA - 1/3+
Net voor ik de eerste stappen zet richting Mouthier, zoeft Jaqie voorbij. Je weet wel… de oud-burgemeester van Foucherans die mij drie dagen geleden nog met veel overtuiging een stempel in mijn boekje gaf. Hij was speciaal nog even gekomen om mij een goeie reis te wensen. Altijd fijn hoe zulke kleine ontmoetingen onderweg blijven hangen.
Volgens mijn wandel-app Komoot zouden de eerste kilometers pittig worden. Wel… voor één keer had die digitale vriend groot gelijk.😜
Nog maar net buiten Foucherans of het gaat al gemeen op en af richting het idyllische Bonnevaux-les-Prieuré. Een plek waar de tijd precies wat trager loopt. Ik hou er even halt, adem diep in en laat de natuur haar werk doen. Het is hier prachtig… maar vooral heerlijk stil.
Onderweg had ik mezelf wijs gemaakt om voor de fameuze ‘variant 145’ te kiezen. Naar het schijnt iets uitdagender. Achteraf bekeken misschien een gevalletje van lichte zelfoverschatting… 😅
Bij het verlaten van Bonnevaux gaat het plots stevig omhoog. En met stevig bedoel ik: Garmin zegt 23% stijging. Moet er nog zand zijn 🙈
Het wordt puffen, zweten en dankbaar zijn dat die wandelstokken mee op avontuur zijn. Maar hoe lastig het soms ook wordt, de Jura blijft onverstoorbaar mooi. Bossen, heuvels en uitzichten die alle inspanningen meteen doen vergeten.
In Ornans gun ik mezelf een welverdiende pauze op een gezellig terrasje. Een fris drankje binnen handbereik en naast mij een levendig marktpleintje. Van die zuiderse, typisch Franse taferelen waar ik uren naar kan kijken: wat geroezemoes, mensen die elkaar kennen, marktkramers met luide stemmen en een sfeer die nergens haast lijkt te hebben. Echt een aanrader om hier even halt te houden als je in de buurt bent.
Eigenlijk wilde ik daar blijven zitten… maar ja, de plicht roept.
Kilometers lang volg ik daarna de rivier La Loue, dat prachtige lint van helder water waar we twee dagen geleden nog in gezwommen hebben in Port-Lesney. Door Montgesoye en Vuillafans wandel ik verder en merk ik dat de rivier ondertussen ook het speelterrein is geworden van heel wat kajakkers. Hier en daar doorkruis ik campings en zie ik dat de eerste toeristen stilaan hun weg naar de streek vinden.
Halverwege zoek ik een rustig bankje op voor mijn picknick. Simpel geluk: wat eten, wat stilte… en een beetje spelen met de drone. Kindjes hé 😊
Via Lods en opnieuw een reeks stevige heuvels bereik ik uiteindelijk Mouthier. Wat een charmant dorpje.
In de gîte ontmoet ik Bieke uit Gent, mijn collega voor deze nacht. Zij beleeft haar avontuur dan weer op twee wielen en reist met de fiets door Frankrijk. Altijd bijzonder hoe wegen elkaar onderweg kruisen.
Samen met Catherine, de sympathieke uitbaatster van de gîte, schuiven we aan voor het avondmaal. En geloof me… na zo’n dag smaakt alles dubbel zo lekker.
Het was een pittige dag in het hart van de Jura: 500 hoogtemeters en een stevige portie karaktervorming.
En ondertussen tikt de teller mooi verder:
30 etappes achter de rug
701 kilometer in de voeten
één derde van het traject afgewerkt.
Het gaat vooruit.
We zijn terug vertrokken…en eerlijk? Het voelt verdomd goed.
Tot morgen 👣
DA: 27
HM: 496
DM; 521
tot DA: 701
Reactie plaatsen
Reacties
Ook hier fel genoten van deze 5 daagse. Merci voor de compagnie, de babbels, het meestappen, het eten en zoveel meer ;-)…. Met veel plezier uw Katrien meegenomen.
Bonne camino tot in Rome! We volgen nog geamuseerd en met lichte jaloersheid jouw stapavonturen mee.
Geniet er nog met volle teugen van!
F en N
Jaja Bert.. nu even op je tanden bijten, die ups & downs overwinnen en wetende dat uw Katrien u nog eens zal opwachten.. liefde is toch schoon hé.. even mooi als de natuur waar je nu in loopt.. slopwel Bertjen!